Historia pewnej katastrofy

 "Należał do tego typu mężczyzn - raczej mało atrakcyjnych, zazwyczaj łysych, niskich, otyłych, inteligentnych - którzy nie wiadomo dlaczego podobają się pewnym pięknym kobietom". Takim opisem głównego bohatera McEwan rozpoczyna swoją nową powieść. Trzeba przyznać, że to uwodzi - od razu jesteśmy ciekawi, kim jest wątpliwej urody osobnik i co płci przeciwnej ma do zaoferowania. Okazuje sie, że płci przeciwnej niewiele, sporo za to światu; przynajmniej tak może się z początku wydawać. Michael Beard, bo o nim mowa, jest bowiem fizykiem, a nawet laureatem Nagrody Nobla w swojej dziedzinie. Szefuje ośrodkowi zajmującemu się badaniami nad energią odnawialną, ale dawno temu wyparowała zeń jego własna energia - ta twórcza. Zadowala się więc powtarzaniem w kółko tego samego wykładu. Bardziej podniecające wydaje się natomiast jego życie osobiste - Beard rozstaje się właśnie ze swoją piątą żoną, o którą jest zresztą chorobliwie zazdrosny. Ta jednak, poznawszy się na jego wątpliwym geniuszu, woli romansować z budowlańcem, który remontował ich dom, a później z... no właśnie, tego czytelnik dowie się w jednej z najbardziej tragikomicznych scen w książce, odpowiedzialnej zresztą za kluczowy zwrot akcji.