Gimnastyka na ringu

Michał Siegoczyński za chwilę stanie się specjalistą od nabijania się z genialnych filmów. Jego próba zmierzania się ze "Śniadaniem u Tiffany’ego" w warszawskim Studio była ledwie strawna, a sceniczna wersja "Kto się boi Virginii Woolf" raziła oczywistością i płytkością. W przypadku "Casablanki" jest podobnie. Młody reżyser znów uwierzył, że wystarczy wcisnąć przestarzały przecież film w nowocześnie skrojony frak, dorzucić kilka sprawdzonych wcześniej w teatrze pomysłów innych reżyserów (Warlikowskiego czy Grzegorzka) oraz popkulturowe akcenty i sukces murowany. Tymczasem jego seria pozostałych po obróbce szczątków "Casablanki" jest irytująco nużąca i niewiele znaczy.