Kanon grunge

Debiutancka epka zamieniona dwa lata później w pełno-prawny album. Mudhoney była w tamtym czasie jednym z najważniejszych zespołów w katalogu wytwórni Sub Pop z Seattle, która wypuściła kluczowe albumy grunge. Przesterowane, garażowe granie z wybitnym numerem "Touch Me I’m Sick" i charakterystyczną czarno-białą okładką - to spodobało się m.in. Sonic Youth, którzy zabrali ich na swoją trasę. Fanem zespołu był Kurt Cobain.

@RY1@i02/2011/009/i02.2011.009.196.033b.001.jpg@RY2@

Debiut grupy Kurta Cobaina jeszcze z Chadem Channingiem na perkusji. Później zastąpił go Dave Grohl. To najmniej przebojowa płyta Nirvany - brudna, garażowa produkcja. Znakomity pierwszy kawałek "Blew" i balladowe "About a Girl". Te numery pokazywały, że Cobain pod przykrywką szorstkiego hałasu tworzył zgrabne melodie. Album zyskał popularność dopiero po wydaniu przez grupę drugiej płyty "Nevermind". Fani zaczęli powracać do debiutu i wtedy "Bleach" osiągnął status platynowej płyty w USA

@RY1@i02/2011/009/i02.2011.009.196.033b.002.jpg@RY2@

Jedyny album grupy złożonej z legend grunge - wokalisty Soundgarden Chrisa Cornella, muzyków zespołu Mother Love Bone oraz Eddiego Veddera, późniejszego lidera Pearl Jam. Muzycy chcieli upamiętnić wokalistę Mother Love Bone, Andy’ego Wooda, który zmarł po przedawkowaniu heroiny. Znalazły się tu delikatniejsze numery od tych, które nagrywali później Soundgarden i Pearl Jam. Panowie pokazują tu, że równie mocno co rozrabiać potrafią wzruszać.

@RY1@i02/2011/009/i02.2011.009.196.033b.003.jpg@RY2@

WP