Zimowe igrzyska nie były dotąd zbyt hojne dla Polaków

1956 rok, Cortina d’Ampezzo

Na pierwszy polski medal ZIO trzeba było czekać do ich siódmej edycji. Choć mało brakowało, a 83-letniego dziś Gąsienicy-Gronia zabrakłoby we Włoszech. Ultimatum postawił jego trener. Dzięki temu narciarz (alpejski, skoczek i biegacz), kombinator norweski, pływak, skoczek do wody, tenisista stołowy, strzelec, a także drugoligowy piłkarz w jednym dostał pozwolenie na wyjazd z Polski.

1960 rok, Squaw Valley

Seroczyńska urodziła się w Wilnie. Nim przeniosła się do Warszawy, mieszkała w Elblągu. Właśnie wtedy, w 1950 r., pojechała na wycieczkę do Zakopanego. Tam nieżyjąca już zawodniczka Stali zaczęła trenować łyżwiarstwo szybkie. Mimo że osiągała świetne rezultaty, działacze PKOl długo się zastanawiali, czy wysłać reprezentację do USA, gdzie ta dyscyplina debiutowała na igrzyskach. Wątpili, że Polki mogą mieć medal...

W dużej mierze dzięki niej PKOl wysłał reprezentację do USA. Podczas mistrzostw świata przed igrzyskami zdobyła srebrny medal. Mało brakowało, a znalazłaby się w finale. W półfinałowym biegu przegrała z późniejszą mistrzynią Lidiją Skoblikową.

1972 rok, Sapporo

Do Japonii wysłano go niechętnie. Mało kto w niego wierzył. Na mniejszej skoczni zajął 6. miejsce. Na dużej osiągnął rekordowy wynik. Inne reprezentacje protestowały - bo pogoda, bo belka nie na takiej wysokości. Ostatecznie klasyfikacja została utrzymana, a Fortuna (skaczący w nowoczesnym kombinezonie, otrzymanym od japońskiego skoczka w zamian za kryształ), by usłyszeć hymn, musiał poczekać kilka godzin, bo organizatorzy nie byli przygotowani na wygraną Polaka. Z ratunkiem przyszła placówka dyplomatyczna.

2002 rok, Salt Lake City

Na kolejny medal Polaka trzeba było czekać 30 lat. To były drugie igrzyska w karierze Małysza. Cztery lata wcześniej w Nagano nie zakwalifikował się nawet do drugiej serii. Nieprawdopodobnie daleko zaczął skakać w 2000 r., a dwa lata później zdobył dwa medale olimpijskie. Na dużej skoczni układ sił był podobny jak wcześniej na normalnej, gdzie Małysz przegrał z Simonem Ammannem i Svenem Hannavaldem. Jednak dzięki upadkowi w drugiej serii Niemca Polak zajął drugie miejsce. Znów wygrał Ammann.

2006 rok, Turyn

Najlepszy polski biatlonista, wielokrotny mistrz świata i Europy, drugi zawodnik Pucharu Świata, rywalizację o złoty medal na igrzyskach przegrał o 6,3 s.

Dla Kowalczyk był to dopiero drugi poważny sezon w biegach (w pierwszym została zdyskwalifikowana na sześć miesięcy za stosowanie dopingu) i udany, ale tylko na igrzyskach. W Pucharze Świata była 13.

2010 rok, Vancouver

W ostatniej konkurencji igrzysk Polka była lepsza od Bjoergen (o 0,3 s). Jak na razie wspólnie z Małyszem jest rekordzistką, jeśli chodzi o polskie medale na ZIO. W Soczi może jednak zostać samodzielną liderką.

To był jego trzeci medal. W walce o złoto znów przegrał z Ammannem.

Mimo lepszych skoków przez cały sezon (także we wcześniejszych sezonach) od Ammanna Małysz znów przegrał ze Szwajcarem, który po raz kolejny trafił z formą na igrzyska. Orzeł z Wisły zakończył więc karierę skoczka, zdobywając wszystko oprócz olimpijskiego złota.

Startowała jako liderka Pucharu Świata i już wtedy wielka rywalka Marit Bjoergen. W sprincie przegrała właśnie z Norweżką.

W tej konkurencji Polka przegrała z Bjoergen i Anną Haag.

Przed igrzyskami nikt nawet nie wspominał, że ta trójka choćby otrze się o podium. W decydującym o medalu biegu Polki pokonały Amerykanki.

Tomasz Biliński