LITERACKIE NOWOŚCI

Jeszcze nasi dziadkowie uważali, że znajomość sentencji łacińskich to atrybut inteligenta. Ten, kto wtrącał w wypowiedzi łacińskie zwroty, bywał uznawany za człowieka wykształconego. Dziś łacina popadła w niełaskę, bo w kwestii nauki języków staliśmy się bardziej praktyczni. Jeśli już przytaczać obcojęzyczne przysłowia i powiedzonka, to najlepiej po angielsku. To język nie tylko żywy, lecz także stanowiący przepustkę do współczesnego świata. Czy łacina stała się dziś niepotrzebna? Stanisław Tekieli z powodzeniem przekonuje, że tak nie jest. Opublikowany w ubiegłym roku "Burdubasta" (w żartobliwym tłumaczeniu "zramolały osioł", a w przenośni "podstarzały gladiator") dowodzi, że nauka sentencji łacińskich może być nie tylko zabawą, ale i pretekstem do poznawania wielu niezwykłych anegdot. Książka okazała się na tyle dużym sukcesem, że przyszedł czas na "Burdubastę bis". Tekieli znów wplata popularne zwroty po łacinie w żartobliwe wierszyki i przytacza historie, które wielu z nas mogły dotąd umknąć. Oto na przykład sformułowanie bona fide ("w dobrej wierze") staje się kluczowe dla odczytania wiersza o nakrapianej kurze i opowieści o przesądach starożytnych Rzymian. Czy wiedzieliście, że pianie koguta budziło w mieszkańcach paniczny lęk? Albo co ma wspólnego Sokratejskie "wiem, że nic nie wiem" z Wernerem Heisenbergiem i jego zatargiem z drogówką? Z książki Stanisława Tekielego dowiemy się też, kiedy Rzymianie dopuścili kobiety do ucztowania przy stole i kiedy podczas biesiady wypadło wymknąć się za potrzebą. Przeczytamy o białych krukach i teorii zwanej black swan events. Pozycja obowiązkowa dla tych, którzy chcą uważać się za erudytów, a zaniedbali lekcje łaciny.