Inną Polskę poproszę

Dla porządku kilka słów przypomnienia: Andrzej Szahaj jest filozofem i historykiem idei. Od lat szefuje Wydziałowi Humanistycznemu na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Niemal od początku kariery naukowej sporo podróżował (Wielka Brytania, USA) i wyspecjalizował się w filozofii amerykańskiej. Zaprzyjaźnił się wtedy z Richardem Rortym - jednym z najważniejszych filozofów amerykańskich XX w. - i mocno go w Polsce spopularyzował. Jednocześnie publicystyczny temperament pchał go stale w kierunku spraw społecznych. Ze swoich zachodnich wojaży Szahaj wrócił zaszczepiony na - dominujący wówczas w Polsce (choć w sposób często nieuświadomiony) - prymitywny neoliberalizm. Szahaj próbował go krytykować najpierw z pozycji liberalnych. Z biegiem czasu zauważył, że to za mało. I przeniósł się stopniowo na pozycje socjaldemokratyczne, nawołując do otwarcia się polskich elit politycznych i ekonomicznych na wzorce kapitalizmu nordyckiego, miast anglosaskiego. Przy czym Szahajowi nie chodziło tylko o natychmiastową rozbudowę państwa dobrobytu i zakrojoną na szerszą skalę redystrybucję dochodu narodowego. To oczywiście też. Ale - zdaniem Szahaja - zmiana powinna iść dużo głębiej. Powinna polegać np. na odczarowaniu w Polsce tematu podatków. Żeby nie były traktowane jako haracz narzucony społeczeństwu przez złego fiskusa. Lecz by widzieć w nich jedyny (!) sposób budowania społecznej spójności. Szahaj od początku odwoływał się też do ducha solidarności. I Solidarności (tej z lat 80.) także. Sam Szahaj do niej z resztą jako młody człowiek należał.