Między dworem a katedrą

Jeśli muzyka ma narodowość, to o tej francuskiej można powiedzieć, że jej cechy charakterystyczne czynią ją rozpoznawalną z daleka. Skupienie na barwie, złożoność muzycznej tkaniny jak w najświetniejszych tapiseriach, subtelność linii melodycznych... Cechy, które nawet dla części melomanów czynią ją trudną w odbiorze, trudniejszą w każdym razie niż muzyka włoska - bardziej przebojowa, rozbuchana, wpadająca w ucho, południowa niezależnie od tego, gdzie powstała. To ona - muzyka włoska - zdominowała Europę na z górą 300 lat, podczas gdy francuska rozwijała się w zasadzie tylko na swoim własnym terenie, wyostrzając z czasem swoje znaki szczególne.