Piękno i czad

Mając 11 lat za własne pieniądze kupiłem sobie książkę »Czarnoksiężnik z Archipelagu«. Przeczytałem ją i zdałem sobie sprawę, że bycie uczniem szkoły dla czarnoksiężników to najlepsza z możliwych rzeczy w życiu (...). A potem zacząłem odkrywać inne powieści Ursuli Le Guin i byłem zupełnie oczarowany tym, że mam nową ukochaną autorkę. Jako 12-latek zanurzyłem się w światach science fiction, w których bohaterowie mogli zmieniać płeć. A kiedy jesteś dorastającym angielskim chłopcem, pomysł, że płeć może okazać się czymś zmiennym, albo że król może urodzić dziecko, otwiera twój umysł, zmienia go" - mówił Neil Gaiman w laudacji na cześć Ursuli K. Le Guin, która w 2014 roku odebrała National Book Award za całokształt twórczości. 85-letnia wówczas pisarka zjawiła się na scenie z rozbrajającym uśmiechem osoby skromnej i nieskłonnej do gwiazdorzenia, ale słowa, które wypowiedziała przed publicznością, były doniosłe. Ostro potępiła współczesny rynek wydawniczy, który kieruje się dziś wyłącznie chęcią zysku i zaspokojenia miałkich oczekiwań mas. Przekonywała, że im trudniejsze czasy, tym bardziej powinniśmy szukać ratunku w literaturze z prawdziwego zdarzenia. "Będziemy potrzebowali pisarzy, którzy pamiętają wolność - poetów, wizjonerów, realistów dostrzegających szerszą rzeczywistość niż ta powierzchownie dostępna. Potrzebujemy pisarzy, którzy dostrzegają różnicę pomiędzy literaturą jako towarem i literaturą jako sztuką. (...) Żyjemy w kapitalizmie, którego władza zdaje się wszechmocna tak jak kiedyś władza namaszczonych królów. Ale każdej ludzkiej władzy można się przeciwstawić i ją zmieniać, a to często zaczyna się wraz ze sztuką. Bardzo często ze sztuką słowa. Miałam udaną karierę i nie chcę patrzeć, jak literatura amerykańska staje się produktem sprzedaży. Celem nas, ludzi pióra, nie jest zarobek. Jest nim wolność".