Magazyn

Moglibyśmy z przerażeniem wołać, że śmierć kosi niby łan, ale siedzimy cicho. Zamknęliśmy się w bańce, by nie dać się zamknąć w domach. Odporność narodu polskiego na codzienne komunikaty o setkach (!) pacjentów zmarłych na COVID-19 i dziesiątkach tysięcy chorych zaczyna mieć w sobie coś przerażającego. Do białej gorączki potrafią opinię publiczną doprowadzić czyjeś wypowiedzi o bzdurach, „tragiczne” wykonania jakiejś piosenki czy fotki z Zanzibaru; do żadnej gorączki nie doprowadza nas fakt, że każda jazda tramwajem może okazać się przejażdżką do nieba, z nieprzyjemnym przystankiem w skrzydle szpitala dla covidowców, tych współczesnych trędowatych.

Nie tak dawno pisałem o coraz bardziej popularnej, przynajmniej w zachodniej ekonomii, tezie, że banki centralne winny dopuścić wyższą inflację. Nie oznacza to jednak, że wszyscy ekonomiści są tego zdania. Jest jeszcze jeden ważny obóz.

Kryzys migracyjny został sprowadzony do walki absolutnego dobra z absolutnym złem – próbując zrozumieć rozpaczliwą obronę polskiej granicy, staję się wspólnikiem rozgrzeszającym morderców.

Niby przerobiliśmy już pandemiczne problemy i powtórka powinna być łatwiejsza niż pierwszy raz, ale tak naprawdę zmieniło się bardzo dużo. Włącznie z nami

Amerykański sposób myślenia uczy, żeby zajmować się rozwiązaniem, a nie problemem. A u nas często bywa odwrotnie - uważa Ewa Woydyłło, doktor psychologii i terapeutka uzależnień w rozmowie z Magdaleną Rigamonti.

W 1853 r. rodzina Wawrzyńca Gurasa zjadła klacz proboszcza – rzecz działa się we wsi Tumlin na Kielecczyźnie. Ta historia posłużyła historykowi Michałowi Narożniakowi jako punkt wyjścia do zrekonstruowania brakującego ogniwa w ludowej historii Polski.

Pandemia koronawirusa pochłonęła już 5 mln ofiar. Coraz trudniej bronić przekonania, że rządy zadbają o nasze zdrowie lepiej, niż zrobiłby to rynek.