Magazyn

Potężne i planujące wiele lat naprzód Państwo Środka to piarowa wydmuszka. Chińska rzeczywistość jest zupełnie inna, a my daliśmy się nabrać komunistom.

Tylko w tym roku rząd wprowadził podatki pośrednie warte 10 mld zł, co musiało wpłynąć na to, że inflacja w Polsce jest jedną z najwyższych w UE. Należałoby się właściwie zastanawiać, dlaczego jest tak niska

PiS zapowiedział krok wstecz, ale stara się go opakować tak, by powstało wrażenie, że działa z własnej inicjatywy i nie poddaje się naciskom Brukseli.

Jacek Bartosiak powiedział, że w celu napisania tej książki musiał przysiąść i nauczyć się astrofizyki. Czyli dziedziny wiedzy zajmującej się badaniem procesów fizycznych w skali astronomicznej oraz budową obiektów astronomicznych i prawami nimi rządzącymi. I dopiero potem połączyć zdobytą wiedzę z tym, co było dotąd wizytówką Bartosiaka – z geopolityką. Czy takie wyjście poza sferę sprawdzonych tematów i kompetencji się udało? Mnie to, co przeczytałem, przekonuje.

Czy opozycja ma świadomość, że traktowana jako coś oczywistego, być może nawet sprowokowana trochę radosną twórczością Polski czy Węgier, omnipotencja TSUE oznacza kroczek w kierunku przekształcania Unii w superpaństwo?

Nic mnie tak w debacie ekonomicznej nie rozsierdza jak zdania: „Polakom się to opłaca” albo „Polacy na tym stracą”. Za takimi stwierdzeniami kryją się zwykle lobbyści, którzy przygotowują raporty na zlecenie środowisk, w imieniu których występują, a media i inni tę narracje podchwytują. Tymczasem w prawdziwym życiu – i prawdziwej ekonomii – nigdy nie ma tak, że coś opłaca się wszystkim. Bajanie o sytuacji win–win to ponury refleks czasów neoliberalnego myślowego terroru. Gdy rozwiązania dobre dla nielicznych pudrowano i przedstawiano jako bezalternatywne.

Było tak, że zabierałem się do pisania felietonu o infantylnym sposobie komunikacji Donalda Tuska z opozycyjnym narodem, ale podkusił mnie diabeł i zajrzałem do „Rzeczpospolitej”. A w niej tekst o oburzaniu się opozycyjnej klasy politycznej autorstwa Macieja Strzembosza: „Gdy krzyczycie o końcu świata przy każdej nadarzającej się okazji, dewaluujecie i koniec świata, i Waszą powagę (…). Gdybyście się tak nie podniecali byle czym, wyborcy zauważyliby zapewne, jak nieskończenie śmieszny jest Suski, gdy mówi o okupacji Brukseli. Jak śmieszny jest Terlecki, gdy grozi palcem Brukseli i zapowiada »drastyczne kroki«. (…) Przestańcie łaskawie oburzać się w moim imieniu, bo to potrafię sam, nawet lepiej i bardziej malowniczo”. Właśnie to chciałem napisać, tyle że nie o opozycjonistach tak w ogóle, ale o tym jednym, który niósł jakąś nadzieję – o honorowym przewodniczącym Tusku.