Magazyn

PiS przeżywa najpoważniejsze przesilenie od momentu przejęcia władzy. Usunięto ministra skarbu, który przesadził z desantem swoich ludzi do spółek Skarbu Państwa. Nie ma Jackiewicza. Syndrom Misiewicza pozostał.

Od dłuższego czasu jestem zafascynowana liczbą synonimów, których używa rząd w kontekście planu zamykania czy likwidacji zakładów górniczych. Moim faworytem jest „przeniesienie nakładów inwestycyjnych na inne kopalnie”. Choć krócej byłoby zapożyczyć termin z czeskiego OKD: „kopalnia w trybie konserwacji”. Zastanawiam się, po co ta cała gra.

Paradoks: w kraju, gdzie czytelnictwo jest na dolnych poziomach skali europejskiej, obowiązuje tabu mówiące o zakazie wyrzucania czy niszczenia książek. Choć większość tego, co nam oferuje rynek, nadaje się wyłącznie do śmieci. Trudno się dziwić: każdego dnia na księgarskie półki trafiają 74 nowe tytuły. Arcydzieła?

Najsławniejszy ateński polityk, Perykles, nazwał obywateli niezaangażowanych w sprawy publiczne „bezużytecznymi”. Jeszcze nie tak dawno stałym motywem debat i dyskursów nad Wisłą było pomstowanie na niski udział Polaków w życiu politycznym.

W anglosaskiej wersji kapitalizmu nastąpił zmierzch narracji religijnej. I zaistniała próżnia moralna. To doprowadziło do obecnego kryzysu.

Niemal 4 tys. zabitych, rannych i zaginionych. Taką cenę zapłacili żołnierze Berlinga za pomoc powstańcom warszawskim. Stalin poświęcił ich z pełną premedytacją. To była część jego planu.

Gdy miesiąc temu zastanawialiśmy się z żoną, gdzie moglibyśmy wyskoczyć razem z dziećmi na przedłużony weekend, kilkoro znajomych zasugerowało nam Toruń. Jeśli mam być szczery, to brzmiało to całkowicie nonsensownie. Mniej więcej tak, jakbym w restauracji zechciał zjeść soczysty stek z argentyńskiej polędwicy polany sosem z zielonego pieprzu, a kelner przekonywałby mnie, że lepszym wyborem będzie mortadela obtoczona w psiej ślinie i trocinach.