Magazyn

"Obudził mnie Buba, mój najmłodszy syn, nie mógł złapać tchu. Boko Haram idzie, żołnierze uciekają! Kłamiesz – powiedziałam i nie ruszyłam się z maty. Przecież wojsko niedawno wkroczyło do wsi, mieli czołgi. Więc wyszłam przed drzwi. Stamtąd widać było główną drogę. Czołgi wyjeżdżały. Za jednym biegł żołnierz z butami w ręku, usiłował się na niego wdrapać. Jeden czołg utknął w rowie. Załoga po prostu go zostawiła i uciekła. Zawołałam dzieci, kazałam im schować w spiżarce worki z fasolą i wszystkie garnki, całą żywność. Zamknęłam zapasy. Prawie nic nie wzięliśmy, żadnych ubrań poza tym, co mieliśmy na sobie. Wybiegłam z naszego kwartału, trzymałam Bubę za rękę. Za plecami słyszałam okrzyki: Allahu akbar. To one nas popędzały. Bojownicy wchodzili do wsi. Widziałam, jak ze wszystkich domów wybiegają ludzie. Wszyscy uciekali”.

Dobrze pojęty egoizm obejmuje dobrostan całego środowiska, w którym żyjemy. Jeśli ktoś koncentruje się wyłącznie na pieniądzach, to prawdziwego szczęścia nie osiągnie, bo zbyt wiele mu z życia umknie - mówi w wywiadzie dla DGP Andrew Bernstein, amerykański filozof i pisarz, reprezentant obiektywizmu – nurtu promującego indywidualizm, egoizm i kapitalizm.

No, jak tam wasz poranek? Co? Halo? Niestety, nie słyszę odpowiedzi. Wygląda na to, że papierowa gazeta jest jedną z niewielu rzeczy, które nie zostały jeszcze zamienione w urządzenie komunikacyjne. Cóż, wszystko przed nami. Tymczasem opowiem wam o swoim poranku. Nie będę też jakoś specjalnie ukrywać, że bardziej mi to odpowiada.

Gdy byłem tak młody, że w głowę mogłem wcierać sobie żel zamiast kremu nawilżającego, zdarzało mi się wysyłać do rodziny i znajomych po 30–40 kartek z życzeniami wielkanocnymi. Wymagało to sporo zachodu. Trzeba było przespacerować się na pocztę, kupić pocztówki, wszystkie je wypisać, zlizać klej ze znaczków, następnie posmarować znaczki prawdziwym klejem, a na końcu wrzucić to wszystko do skrzynki. Cała procedura zajmowała mi jakieś trzy godziny.

Słuchając popularnych stacji radiowych i oglądając programy telewizyjne, można dojść do wniosku, że polski rynek muzyczny jest najnudniejszy na świecie. Ale prawdziwe życie toczy się gdzie indziej. Znacie rapera KęKę?

- Tak, kultura angielska jest potężna, francuska czy niemiecka również, tylko że te kraje nie miały problemu z tożsamością, nie było potrzeby jej tworzenia. A Ameryka miała, i ten problem przekuła w sukces - mówi Zbigniew Lewicki w rozmowie z DGP.