MAGAZYN

Viktor Orbán tworzy nową teorię ekonomiczną, której podporządkuje wszystkie inne polityki. W tym historyczną.

W poszukiwaniu odpowiedzi na tytułowe pytanie, być może kluczowe dla przyszłości liberalnych demokracji, ważny precedens stworzyła właśnie Rumunia.

Są szanse, że w produkcji składów rozpędzających się do 300 km/godz. będzie miał udział rodzimy przemysł.

Jeszcze niedawno wojna była dla nas czymś odległym w czasie (przynajmniej o pół wieku) albo przestrzeni (o parę tysięcy kilometrów). Dramat Ukrainy to zmienił, a jednym ze skutków jest powrót do rozważań o potrzebie obowiązkowego poboru. Czasem to głos środowisk sfrustrowanych zmianami kulturowymi. Sprowadza się do schematu: „wojsko robi z chłopców prawdziwych mężczyzn”. To nieprawda (wystarczy się przyjrzeć facetom po pięćdziesiątce i po dawnej służbie zasadniczej), ale ponieważ wierzące w to osoby to część elektoratu, u polityków może się pojawiać pokusa, by zaspokoić ich oczekiwania.

Unijne regulacje odstraszyły firmy od wchodzenia na giełdę, niskie stopy zwrotu zniechęciły inwestorów indywidualnych, zaś inwestorów instytucjonalnych wygonili z niej politycy.

Powiem wprost: czas gra na naszą niekorzyść. Musimy podkręcić tempo zmian. Inaczej ludzie nam nie wybaczą.

Unia Europejska potyka się na wielu polach, lecz Europa pozostaje niezwykłym, stabilnym, dostatnim i tchnącym wolnością zakątkiem świata. Mówią: „Przeżywa duchowy kryzys. I brak jej dynamiki. Ba, rządzą biurokraci unijni oraz niemieccy, jeżeli na upartego odróżniać ich od siebie. No i powódź populizmu, nie mówiąc o tłumach migrantów”. Mimo tych wszystkich „ojeju”, jest to wciąż niezwykły zakątek świata – i nie został dany raz na zawsze.