Kultura radykalnej nieufności

Donald Trump przechadzający się po plaży za rękę z Kamalą Harris? Para wyborczych rywali uchwycona w płomiennym pocałunku? Kandydat republikanów głaszczący ciążowy brzuch swojej przeciwniczki? Nawet jeśli nie widzieli Państwo tych krótkich ujęć, to pewnie spotkaliście się w mediach społecznościowych z innymi obrazami, na których osoby publiczne robią i mówią rzeczy, o które byście ich nie podejrzewali. Czasami na potrzeby prowokacji – jak Krzysztof Stanowski, który sfabrykował nagranie z kolegium redakcyjnego Kanału Zero, opublikowane później przez Zbigniewa Stonogę. Wielu dziennikarzy szybko podało w wątpliwość wiarygodność wideo (choć nie wszyscy), ale równie dobrze sztuczna inteligencja (AI) mogłaby je udoskonalić w taki sposób, aby nikt nie był w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy jest ono prawdziwe, czy fałszywe.

Niektórzy traktują wykorzystanie AI w mediach jako źródło zabawnego infotainmentu (rozrywki informacyjnej). Można tu jednak dostrzec fundamentalne pytanie o przyszłość polityki i debaty publicznej. Jak słusznie zauważa Jacek Dukaj, weszliśmy właśnie w epokę po piśmie. Kiedyś ludzie przekazywali rozmówcom swoje myśli wyłącznie głosem i słowem mówionym. Kolejnym medium było pismo – nie musieliśmy już spotykać się z odbiorcą naszego komunikatu. Wystarczyło, że dotrze do niego przygotowany przez nas tekst. Teraz mamy epokę, w której komunikacja w coraz większym stopniu polega na „bezpośrednim transferze przeżyć”. Zaczęło się od fotografii i radia, później doszły telewizja i kino, aż w końcu pojawił się internet. Niewykluczone, że w perspektywie kilkunastu lat będziemy mogli transferować zapach, smak, a nawet dotyk.