Dlaczego premier uderzył we własny najwierniejszy dwór

Ta oczywista obserwacja umyka ostatnio analitykom i obserwatorom. Jeszcze parę dni temu opozycja marzyła - owszem - o rozciągnięciu odpowiedzialności za aferę na Drzewieckiego i Schetynę, ale jedyny pomysł, jaki na to miała, to wspólna presja PiS i SLD na powołanie komisji śledczej. Oczywiście przy sprzeciwie Tuska nie miała na to żadnych szans, a jedyna korzyść, na jaką mogła liczyć w realnej polityce, to długotrwałe i dość bezsilne antytuskowe gęganie w tej sprawie. Owszem, Mariuszowi Kamińskiemu marzyło się w duszy zdestabilizowanie ekipy, której z pewnością dobrze nie życzy. Ale gdzie mu tam było myśleć o zamachu na samego wicepremiera, skoro nie miał przeciwko niemu żadnych twardych policyjnych dowodów, a spodziewał się - jak my wszyscy - platformowego muru obronnego ochraniającego Schetynę. Nic też dziwnego, że na początku zachowywał ostrożność we wciąganiu Schetyny w aferę, a gdy zorientował się, że bynajmniej nie jego akcja wywołuje lawinę, a on sam i tak jest na skraju upadku - posunął się o krok dalej. Odkąd afera hazardowa nabrała wymiaru publicznego i wszyscy jej aktorzy zachowują się racjonalnie i reaktywnie. Wszyscy, poza jednym. Donald Tusk stał się już teraz samodzielnym reżyserem zdarzeń i postanowił rozbuchać żywioły. Dlaczego? To chyba najciekawsze pytanie dzisiejszej polskiej polityki.