Dlaczego premier uderzył we własny najwierniejszy dwór

Ta oczywista obserwacja umyka ostatnio analitykom i obserwatorom. Jeszcze parę dni temu opozycja marzyła - owszem - o rozciągnięciu odpowiedzialności za aferę na Drzewieckiego i Schetynę, ale jedyny pomysł, jaki na to miała, to wspólna presja PiS i SLD na powołanie komisji śledczej. Oczywiście przy sprzeciwie Tuska nie miała na to żadnych szans, a jedyna korzyść, na jaką mogła liczyć w realnej polityce, to długotrwałe i dość bezsilne antytuskowe gęganie w tej sprawie. Owszem, Mariuszowi Kamińskiemu marzyło się w duszy zdestabilizowanie ekipy, której z pewnością dobrze nie życzy. Ale gdzie mu tam było myśleć o zamachu na samego wicepremiera, skoro nie miał przeciwko niemu żadnych twardych policyjnych dowodów, a spodziewał się - jak my wszyscy - platformowego muru obronnego ochraniającego Schetynę. Nic też dziwnego, że na początku zachowywał ostrożność we wciąganiu Schetyny w aferę, a gdy zorientował się, że bynajmniej nie jego akcja wywołuje lawinę, a on sam i tak jest na skraju upadku - posunął się o krok dalej. Odkąd afera hazardowa nabrała wymiaru publicznego i wszyscy jej aktorzy zachowują się racjonalnie i reaktywnie. Wszyscy, poza jednym. Donald Tusk stał się już teraz samodzielnym reżyserem zdarzeń i postanowił rozbuchać żywioły. Dlaczego? To chyba najciekawsze pytanie dzisiejszej polskiej polityki.

Są wytłumaczenia proste tego zaskakującego fenomenu. Najpowszechniejsze, powtarzane do znudzenia przez dziennikarzy i polityków, odwołuje się do sfery propagandy. Tusk walczy o popularność i w obliczu wyborów prezydenckich dla tego celu poświęci wszystko i wszystkich. Tak sugerują nawet politycy PO: Dolniak pytany o intencje premiera używa jedynie słówek "wizerunek" i "opinia", a sam Schetyna uważa, że pada ofiarą "politycznego planu, choć brak formalnych podstaw do dymisji".

Obóz antytuskowy twierdzi w gruncie rzeczy to samo, tylko w dużo bardziej oskarżycielskim tonie. Tyle tylko, że dla PR-owskich celów Tusk nie potrzebował pozbawiać realnej władzy Schetyny, tego przecież po nim nikt się ani nie spodziewał. Inne wyjaśnienie odwołuje się do sfery etyki politycznej: Tusk doskonale wie, że na jego zapleczu zainstalowała się dolnośląska koteria polityków milionerów z pryncypialnych powodów korzysta z okazji, aby ją rozbić. Tylko że Tusk to wie od dawna, a co najmniej od sierpniowej wizyty szefa CBA. I nie wykazywał dotąd z tego powodu nadmiaru woli oczyszczania.

Mało kto zdaje się natomiast zauważać długofalową logikę i konsekwencję politycznego stylu Tuska. W walce o hegemonię Tusk ma fenomenalny talent do wysysania potencjału innych ludzi, po to, by przy nadarzającej się okazji rozprawiać się z nimi bez skrupułów i pardonu. Najlepiej - tak jak teraz wobec Schetyny - machając zarazem publicznie do nich załzawioną z żalu chusteczką. Rozprawa z Gilowską także odbyła się niegdyś pod hasłami standardów i zaufania. A powtarzany przez premiera jak zaklęcie motyw, że Schetyna, który w aferze hazardowej "zachował się wzorowo", jest potrzebny w Sejmie, wygląda na świadome tworzenie legendy dla prawdziwych motywów.

W ubezwłasnowolnionym wspólnie przez Tuska i Kaczyńskiego parlamencie nie ma dziś ani władzy, ani splendoru. Uderzenie we własny najwierniejszy dwór okazuje się po prostu nieuchronnym i końcowym aktem historii tryumfującego tuskowego darwinizmu. Teraz premier Tusk pozostaje na absolutnych szczytach władzy w absolutnej samotności. Czy więc - paradoksalnie z pomocą CBA - osiągnął w końcu to, czego od zawsze pragnął?

@RY1@i02/2009/197/i02.2009.197.000.014b.001.jpg@RY2@

Piotr Gęsicki

Jan Rokita

Jan Rokita

jan.rokita@infor.pl