Mało zaradny premier i jego niepotrzebne nogi

To o tyle ciekawe, że zwłaszcza PSL i Polska 2050 Szymona Hołowni (nazwa ta brzmi dzisiaj jak gag kabaretowy) potrafiły lekko zaznaczać swoją autonomię wobec działań koalicji, którą współtworzą. Jaki ma to skutek sondażowy, łatwo sprawdzić. Ani nie mają one poparcia społecznego, ani nie utworzyły sprawnego ośrodka władzy. Polacy są dość powszechnie przekonani, że rząd sunie torem chaosu i bezwładu. Przesadzona opinia – jak to zwykle bywa z ocenami rzeczywistości politycznej – niemniej łatwo wskazać jej źródła. Pierwsze to sam premier. Człowiek o wybitnej inteligencji i dużym oczytaniu z lat młodości uwierzył w 2023 r., że kraj wrócił do 2007 r. Niepojęte, ale stało się. Drugie źródło to próby mniejszych koalicjantów bycia kimś i zarazem bycia nikim specjalnym. Czasem jakieś wypowiedzi, okazjonalnie jakiś blok – jak w kwestii dekryminalizacji aborcji czy domniemanego półzamachu stanu. Ale zasadniczo słabizna w budowaniu wizerunku partii śmiałej, mającej odrębny od PO plan na Polskę. W rezultacie wyborca z 15 X pozostaje po dwóch latach z poczuciem, że wybrał mało zaradnego premiera i jakieś trzecie, niepotrzebne nogi.