Nadzieja wyborcy umiera ostatnia

Proszę pana, ja jestem umysł ścisły. Mnie się podobają melodie, które już raz słyszałem. Po prostu. To... Poprzez... No, reminiscencję. No jakże może podobać mi się piosenka, którą pierwszy raz słyszę" - słowa inżyniera Mamonia z kultowego filmu "Rejs" trafnie opisują nasze podejście do świata polityki. Od lat obowiązuje tu prawo Mamonia, że najbardziej lubimy to, co już znamy. Bo choć przy okazji kolejnych wyborów pojawiają się jaskółki nowości w postaci Palikota czy Kukiza, to ptaszki te padają równie szybko, jak zrywały się do lotu. I mimo powszechnej, trwającej od lat niechęci do świata polityki, odsądzania od czci i wiary praktycznie każdego jego przedstawiciela, mimo nieustającego festiwalu afer, korupcji, kłamstw, głupoty i kompromitacji, mimo totalnego braku zaufania do tej grupy, wciąż głosujemy tak samo i na tych samych, zmieniając co wybory jedynie nieznacznie preferencje. Dzięki temu karuzela państwowych stołków i funkcji kręci się w kółko bez zatrzymania, broniąc dostępu nowym chętnym do bujania, bo ci na karuzeli zamieniają się tylko miejscami.