Absurd projektu premiera

Rzućmy wypowiedź premiera na szerszy plan. Jak władze różnych krajów, z władzami demokratycznej Polski na czele, radzą sobie z COVID-19? Jak zazwyczaj. Brzmi to ponuro, ale jest tylko stwierdzeniem faktu – kłopoty z koronawirusem rozwiązywane są zgodnie z ulubionym schematem polityki ostatnich lat. To pełna gniewu reakcja na zjawisko wywołujące powszechną niechęć (w przypadku pandemii także strach). Jak Donald Tusk dowiadywał się, że w kraju istnieją pedofile, organizował konferencje i opowiadał o kastracji „tych indywiduów”. Podobnie graliśmy, kiedy okazało się, że przeładowane są busy wiozące proletariat do pracy, albo kiedy okazało się, że w Polsce truciznę dopalaczy można kupić w sklepie. W każdym z podobnych przypadków widzieliśmy po prostu niezborność państwa. Ma ono tysiąc agencji, służb, inspekcji i biur, ale o dopalaczach musi się dopiero dowiedzieć z telewizji. Premierzy i premierki nie są jednak specjalnie skorzy, by przyznawać, że służby publiczne stanowią patchwork. Zamiast powolnych, skutecznych w długiej perspektywie działań, fundują nam zarządzanie emocjami. Pijak zabił matkę? Podwyższymy kary za zabójstwa matek po pijanemu. Sędzia ukradł batonik? Stworzymy służbę ochrony batoników przed bandytami w togach. Rzeczywistość spokojnie spaceruje z boku groźnych słów i min. Naród się oburzył, naród dostał emo prezent, jedziemy dalej. Koronawirus? Wiele chaotycznych – nic dziwnego, wirus jest dość chaotyczny – manewrów, a skuteczności małej, ale nie o skuteczność chodzi, lecz o wrażenie.