Tory niższej kategorii skazane na dogorywanie

Jednym z celów wieloletniego programu utrzymaniowego infrastruktury kolejowej jest „zahamowanie degradacji i stopniowa odbudowa potencjału linii o znaczeniu regionalnym”. W przyjętym w styczniu 2018 r. przez Radę Ministrów planie na lata 2019–2023 na utrzymanie torów zagwarantowano 23 mld zł. Te środki miały pozwolić spółce PKP Polskie Linie Kolejowe nie tylko na pilnowanie odpowiedniego stanu modernizowanych linii, lecz także na przeciwdziałanie niszczeniu tras o mniejszym znaczeniu. Chodziło to, by nie dopuścić do sytuacji z lat 90. czy z początku XXI w., kiedy to zamykano setki kilometrów torów.

Przyjęta w ubiegłym tygodniu przez rząd nowelizacja programu ma m.in. gwarantować, że środki na utrzymanie linii dostaną także podmioty, które będą przejmować tory od PKP PLK. Fundacja Pro Kolej zwraca jednak uwagę, że w programie znalazły się zapisy, które w praktyce grożą degradacją setek kilometrów torów. Eksperci alarmują, że trzeba się liczyć z dalszym różnicowaniem stanu torowisk w Polsce, bo odcinki w dobrym stanie technicznym poprawią swoje parametry, natomiast linie obsługujące mniejsze ośrodki będą dalej niszczeć. „Szacuje się, że nawet 8 proc. sieci kolejowej w Polsce może być wkrótce nieprzejezdne” – zaznacza Fundacja Pro Kolej. Chodzi tu o ponad 1600 km linii (na łączną długość prawie 20 tys. km), które w programie zaliczono do najniższej kategorii utrzymania – D. To trasy z marginalnym ruchem pociągów, ale mające potencjał, by przywracać je do życia. Jednak zgodnie z zapisami programu na tych liniach dopuszczalne będzie „stopniowe obniżanie standardu”. – Mówiąc wprost, będzie to oznaczać przyglądanie się ich śmierci technicznej. Warto też zauważyć, że w przypadku linii przypisanych do kategorii D przywrócono możliwość likwidacji i rozbierania torów – mówi dr Jakub Majewski, prezes Fundacji Pro Kolej.