Pociągi dalekobieżne nie powinny być dotowane

Jeżeli w Polsce, poza połączeniami lokalnymi, także połączenia długodystansowe muszą być subsydiowane, konieczne jest zapewnienie, że fundusze przekazywane przewoźnikom są wydawane efektywnie. Dlatego przewozy powinny być przedmiotem przetargów, według zasad stosowanych dla transportu regionalnego.

Sytuacja, która ma miejsce w Polsce, nie występuje nigdzie indziej. Liberalizacja sektora kolejowego w Europie została zapoczątkowana przez Unię Europejską w połowie lat dziewięćdziesiątych. Poza założeniem, by zezwolić innym przewoźnikom na dostęp do infrastruktury przewoźników narodowych na takich samych warunkach, reforma UE miała na celu stymulację poprzez przetargi konkurencji w subsydiowanym transporcie publicznym. Jednak prędkość wdrożenia regulacji różni się w poszczególnych krajach europejskich.

Nie ma przetargów, ponieważ nie ma subsydiów. Ta część biznesu kolejowego musi być rentowna sama w sobie. Państwo nie ma obowiązku subsydiowania połączeń długodystansowych, bo pasażerowie mogą wybierać między różnymi środkami transportu. Sytuacja wygląda inaczej w przypadku codziennego transportu lokalnego, gdzie pasażerowie muszą dojeżdżać do szkoły lub pracy, ale nie mogą wybierać pomiędzy alternatywnymi środkami transportu, ponieważ, na przykład, nie mogą pozwolić sobie na kupno samochodu. Ponadto w interesie samorządów lokalnych leży uniknięcie powstawania korków na drogach. Podział na niesubsydiowany transport długodystansowy i subsydiowany transport regionalny został dokonany nie tylko w Niemczech, ale także w innych krajach, jak Holandia czy Szwecja.

@RY1@i02/2010/022/i02.2010.022.166.003b.001.jpg@RY2@

Martin Streichfuss, partner w Roland Berger Strategy Consultants, ekspert w dziedzinie transportu kolejowego