To już nie jest nisza

Bez wspólnego mianownika

– Mamy poczucie, że to był rodzaj odwetu na naszym środowisku – że skoro nie udało się nas utemperować ustawą, to zrobi się to przy okazji dystrybucji pieniędzy – tak Anna Łącka, prezeska Fundacji Edukacji Domowej, ocenia zmianę zasad finansowania uczniów w edukacji domowej, która obowiązuje od stycznia 2023 r. Podkreśla, że nie dotknęły one wyłącznie Szkoły w Chmurze. Na dowód cytuje wyniki ankiety, którą jej organizacja przeprowadziła wśród szkół niepublicznych działających w edukacji domowej. Zdecydowana większość odpowiedziała, że nowe reguły podziału funduszy przyczyniły się do ograniczenia oferty, a także wiązały się z koniecznością rozstania się z częścią kadry. – To wskazuje, że kwota przekazywana na uczniów w edukacji domowej jest niewystarczająca, jeśli mamy zachować wysoki poziom kształcenia – mówi Łącka. I dodaje, że chodzi nie tylko o zapewnienie pomocy dydaktycznych i materiałów edukacyjnych, lecz także o przeprowadzanie egzaminów klasyfikacyjnych z każdego przedmiotu – np. w ósmej klasie podstawówki jest ich przynajmniej 12.
Zdaniem Łąckiej wokół edukacji domowej wciąż krąży wiele stereotypów – jak ten, że decydując się na nią, rodzic zabiera dziecko z systemu, a tym samym bierze na siebie pełną odpowiedzialność za proces kształcenia. – Owszem, jego odpowiedzialność rośnie, ale ma prawo korzystać ze wsparcia szkoły – zaznacza prezeska fundacji. I przekonuje, że pora przestać traktować edukację domową jak niszę dla antysystemowców, a zacząć podchodzić do niej jako do równoprawnej formy nauki. – U jej zarania faktycznie uczniami były osoby ze specjalnymi potrzebami, z glejtem z poradni psychologiczno-pedagogicznej. Później zaobserwowaliśmy, że znaczną część tego środowiska tworzą rodziny wielodzietne z silnymi poglądami religijnymi – opowiada Łącka. Zauważyła też, że w ostatnich latach w edukacji domowej wyraźnie przybywa młodzieży, która nie radzi sobie z presją szkoły systemowej i ma problemy ze zdrowiem psychicznym.