Szkoła musi respektować indywidualne potrzeby uczniów

Jeśli dziecko uczęszczające do szkoły ma kłopoty rozwojowe czy osobowościowe, rodzice mają prawo zwrócić się do dyrektora szkoły o pomoc, a ten ma obowiązek ją zorganizować. Co więcej, jeśli w szkole nie ma np. logopedy, dyrektor musi go zatrudnić. Aby skutecznie pomóc dziecku, które ma różnego rodzaju problemy w szkole, tworzone są specjalne zespoły, do których należą nauczyciele, wychowawcy i specjaliści. Przepisy dotyczące tworzenia tych zespołów nawiązują do wypracowanych dotychczas w przedszkolach, szkołach i placówkach dobrych praktyk pracy z uczniem wymagającym pomocy. Zadaniem zespołu jest planowanie i koordynowanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Nauczyciele, wychowawcy i specjaliści tworzący zespół analizują poziom wiadomości, umiejętności i sposób funkcjonowania ucznia oraz określają trudności, na jakie napotykają w pracy z nim. Następnie planują indywidualną ścieżkę edukacyjną bądź edukacyjno-terapeutyczną danego ucznia, uwzględniając jego potrzeby zdiagnozowane zarówno w przedszkolu, jak i w szkole. Postępują zgodnie z tym, co wynika z orzeczenia lub opinii wydanej przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną. Pracę zespołu lub kilku zespołów koordynuje osoba wskazana przez dyrektora szkoły. Powinna być ona tak zorganizowana, by spotkanie dotyczące oceny efektywności podejmowanych działań było jednocześnie planowaniem pomocy dla ucznia na kolejny okres.

Nauczyciele powinni pamiętać, że mają wręcz obowiązek indywidualnego podchodzenia do uczniów. Jeśli więc dziecko jest wybitnie zdolne, to też powinno liczyć na pomoc ze strony szkoły. Nauczyciel realizując podstawę programową, może np. wzbogacać i pogłębiać treści programowe, dostosowując je do potrzeb i możliwości rozwojowych dzieci. Ma pełną swobodę w doborze metod i form pracy z uczniem.

Dodatkowo dziecko, które po zajęciach czeka na rodzica w świetlicy, powinno mieć możliwość odrabiania lekcji. Od września 2014 r. nauczyciele mają przebywać w świetlicy i odrabiać prace z dziećmi obowiązkowo. Na jednego pedagoga nie może przypadać więcej niż 25 uczniów.

Kto może liczyć na pomoc szkoły

Na pomoc mogą liczyć uczniowie szkół podstawowych, gimnazjów, ale także ponadgimnazjalnych. Pomocą psychologiczno-pedagogiczną ze strony szkoły zostali też objęci uczniowie szkół zawodowych, liceów i techników. Pomoc uczniowi powinna być udzielana w każdym przypadku, jeśli ma on jakiekolwiek problemy. Te potrzeby mogą wynikać m.in. z:

● niepełnosprawności,

● niedostosowania społecznego,

● zagrożenia niedostosowaniem społecznym,

● szczególnych uzdolnień,

● specyficznych trudności w uczeniu się,

● zaburzeń komunikacji językowej,

● choroby przewlekłej,

● sytuacji kryzysowych lub traumatycznych,

● niepowodzeń edukacyjnych,

● zaniedbań środowiskowych związanych z sytuacją bytową ucznia i jego rodziny, sposobem spędzania czasu wolnego, kontaktami środowiskowymi,

● trudności adaptacyjnych związanych z różnicami kulturowymi lub ze zmianą środowiska edukacyjnego, w tym związanych z wcześniejszym kształceniem za granicą.

Uczeń powinien mieć zapewnioną pomoc psychologiczno-pedagogiczną zgodną także z jego możliwościami psychofizycznymi, rozpoznanymi przez nauczyciela lub specjalistę prowadzącego z nim zajęcia.

@RY1@i02/2014/191/i02.2014.191.00700030c.803.jpg@RY2@

SHUTTERSTOCK

Artur Radwan

 artur.radwan@infor.pl

Podstawa prawna

Par. 3 ust. 1 pkt 6 i pkt 10 rozporządzenia ministra edukacji narodowej z 30 kwietnia 2013 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz.U. poz. 532). Art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.).

PORADA EKSPERTA

@RY1@i02/2014/191/i02.2014.191.00700030c.804.jpg@RY2@

Joanna Dębek Ministerstwo Edukacji Narodowej

Publiczne poradnie psychologiczno-pedagogiczne udzielają pomocy dzieciom i młodzieży na wniosek rodzica dziecka (opiekuna prawnego) lub pełnoletniego ucznia. Nauczyciele, wychowawcy grup oraz specjaliści wykonujący w przedszkolu, szkole lub placówce zadania z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej, mogą wskazać na potrzebę skorzystania z usług poradni, ale nie wydają skierowania do poradni. Korzystanie z pomocy udzielanej przez poradnie jest dobrowolne i nieodpłatne. O wyborze formy pomocy i częstotliwości jej udzielania decydują specjaliści na podstawie diagnozy dziecka, w uzgodnieniu z rodzicami (opiekunami prawnymi) lub pełnoletnim uczniem. O tym, czy dziecko potrzebuje pomocy udzielanej przez specjalistów, poradni psychologiczno-pedagogicznej decyduje rodzic lub w przypadku pełnoletniego ucznia sam uczeń. Natomiast w przypadku rozpoznania indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz indywidualnych możliwości psychofizycznych dziecka, nauczyciele, wychowawcy grup wychowawczych oraz inne osoby zajmujące się pomocą psychologiczno-pedagogiczną w szkole mogą zasugerować podjęcie kontaktu ze specjalistami poradni. W przypadku gdy rodzic jest zaniepokojony funkcjonowaniem dziecka (od momentu urodzenia), potrzebuje porady lub pomocy w rozwiązaniu problemów związanych z edukacją i wychowaniem lub wskazówek, jak wspomagać jego rozwój, może zgłosić się do publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej. Poradnia udziela pomocy dzieciom i młodzieży, rodzicom i nauczycielom z przedszkoli, szkół lub placówek mających siedzibę na terenie działania. Poradnia może udzielać pomocy dzieciom i młodzieży, rodzicom i nauczycielom z przedszkoli, szkół i placówek niemających siedziby na terenie działania poradni oraz niezamieszkałym na terenie działania poradni dzieciom i rodzicom dzieci nieuczęszczających do przedszkola, szkoły lub placówki. Publiczne poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym publiczne poradnie specjalistyczne, udzielają rodzicom pomocy związanej z wychowywaniem i kształceniem dzieci i młodzieży.