Granica

O siódmej jest już widno i jeszcze cicho, bo samochodów na drodze biegnącej przez Szymki o tej porze jak na lekarstwo. Od razu więc usłyszała głosy. Najpierw pomyślała, że ktoś ich odwiedził. Spojrzała na bramę, ale nikogo nie było. Głosy jednak nie milkły. Dopiero po chwili zorientowała się, że dobiegają z parnika.

Parnik jest zbudowany z pustaków. Ma trzy na cztery metry i kryje w sobie robocze ciuchy, karmę dla kur, wiadra, szpadle. Drzwi do niego są zawsze otwarte, bo nawet gdyby ktoś chciał, to nie miałby z niego co wynieść. Zresztą tu wszyscy się znają, a sąsiad sąsiada przecież nie okradnie. Tego ranka jednak drzwi były przymknięte. Ostapczukowa podeszła dwa kroki, żeby lepiej słyszeć głosy, i już wiedziała, że tego dnia oprócz zwykłej zawartości parnik kryje w sobie jeszcze „ciapatych”. Tak tu mówią o tych, którzy nielegalnie przekraczają granice. Tak ich nazywają, po prostu. Bez złych intencji.