Dokonywanie wpłat do PPK po ustaniu zatrudnienia
Jesteśmy firmą zatrudniającą powyżej 50 osób, mamy więc obowiązek stosować ustawę o pracowniczych planach kapitałowych od 1 stycznia 2020 r. Z końcem marca rozwiązaliśmy umowę o pracę z jednym z naszych pracowników (uczestnikiem PPK). Jednak dopiero w kwietniu wypłacimy mu należny ekwiwalent za urlop. Czy jesteśmy zobowiązani do naliczenia wpłat do PPK od kwoty tego ekwiwalentu?
Tak. Ustanie zatrudnienia pozostaje bez wpływu na obowiązek naliczenia i dokonania wpłat do PPK. Należy je naliczyć, a następnie przekazać do instytucji finansowej także od wynagrodzenia wypłaconego pracownikowi po ustaniu zatrudnienia, bez względu na termin wypłaty. Pracodawca jest zobowiązany do naliczenia wpłat do PPK od wynagrodzenia wypłaconego byłemu pracownikowi, niezależnie od tego, czy to wynagrodzenie zostało wypłacone już w kolejnym miesiącu po ustaniu zatrudnienia, czy np. dopiero po upływie roku.
Taki obowiązek powstaje jednak tylko wtedy, gdy wypłacone wynagrodzenie spełnia definicję wynagrodzenia zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy o PPK (Dz.U. poz. 2215 ze zm.). Zgodnie z tą definicją przez wynagrodzenie uczestnika programu stanowiące podstawę naliczenia wpłat do PPK należy rozumieć podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, o której mowa w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 266 ze zm.), bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 tej ustawy (tzw. trzydziestokrotności), oraz z wyłączeniem podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób przebywających na urlopie wychowawczym oraz pobierających zasiłek macierzyński lub zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.