Autopromocja
Dziennik Gazeta Prawana logo
Wynagrodzenia

Po urlopie macierzyńskim i rodzicielskim przysługuje trzynastka

2 lipca 2018
Ten tekst przeczytasz w 2 minuty

Pracownik samorządowy przepracował w ubiegłym roku tylko cztery miesiące. W pozostałym okresie przebywał na urlopie rodzicielskim. Czy będzie miał prawo do nagrody rocznej?

@RY1@i02/2014/014/i02.2014.014.18300080b.802.jpg@RY2@

dr Magdalena Zwolińska adwokat z kancelarii DLA Piper Wiater sp. k.

Tak. Ustawa o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym przewiduje, że prawo do trzynastki nabywają zatrudnieni w sferze budżetowej, którzy przepracowali w danej instytucji cały rok kalendarzowy. Zgodnie z dominującym poglądem orzecznictwa przepracowanie, o którym mowa w ustawie, oznacza faktyczne (efektywne) wykonywanie obowiązków, a nie tylko pozostawanie w stosunku pracy. W praktyce oznacza to, że decydujące znaczenie - z punktu widzenia uzyskania prawa do trzynastej pensji - ma nie tyle fakt pozostawania w zatrudnieniu, ile rzeczywiste świadczenie zadań przez daną osobę w całym roku kalendarzowym. Przykładowo, trzynastki może nie otrzymać pracownik przebywający na zwolnieniu lekarskim i pobierający z tego tytułu zasiłek chorobowy (por. wyrok SN z 7 lipca 2011 r., sygn. akt III PZP 3/11, OSNP nr 1-2/2012, poz. 3).

Ustawodawca wprowadza dwa rodzaje wyjątków od wspomnianego wymogu. Pierwszy dotyczy osób, które w danym roku kalendarzowym przepracowały co najmniej 6 miesięcy. Nabywają one prawo do trzynastki w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego. Drugi wyjątek dotyczy przypadków enumeratywnie wymienionych w ustawie, w których warunek wykonywania obowiązków co najmniej 6 miesięcy nie jest w ogóle wymagany. W tym zakresie nowością jest zaliczenie do takich wyjątków korzystania z uprawnień rodzicielskich. Po zmianie przepisów dotyczy to przebywających na urlopie macierzyńskim (w tym dodatkowym), ojcowskim, na warunkach urlopu macierzyńskiego (również w części dodatkowej).

Ustawa wskazuje także wprost przypadki, kiedy prawo do trzynastki nie przysługuje. Dotyczy to nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy trwającej dłużej niż dwa dni, stawienia się do niej lub przebywania w stanie nietrzeźwości, wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy lub ze służby oraz rozwiązania umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika.

AR

Dziękujemy za przeczytanie artykułu!
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.

Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.