Odprawa dla żołnierza Wojsk Obrony Terytorialnej nie jest wliczana do podstawy wymiaru zasiłku

Ustawa o obronie Ojczyzny nałożyła na pracodawców obowiązek wypłaty odprawy pracownikowi powołanemu do terytorialnej służby wojskowej. Zgodnie z art. 306 ust. 2 tej ustawy pracodawca musi wypłacić wówczas pracownikowi odprawę w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia obliczonego według zasad określonych dla ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Odprawa jest jednorazowa – jeśli pracownik zostanie ponownie powołany do służby, to odprawy już nie otrzyma.

Jednym z pierwszych problematycznych zagadnień, z jakimi zetknęli się płatnicy, było to, czy odprawa jest oskładkowana. Gdy ustawa o obronie Ojczyzny wchodziła w życie, obowiązywało jeszcze stare brzmienie rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (dalej: rozporządzenie). Rozporządzenie to zawiera wyjątki od generalnej zasady, zgodnie z którą oskładkowaniu podlega przychód pracownika osiągnięty ze stosunku pracy. Jednym z takich wyjątków ‒ określonych w uchylonym obecnie par. 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia ‒ były odprawy wypłacone pracownikom powołanym do zasadniczej służby wojskowej na podstawie art. 125 nieobowiązującej już ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej. Niektórzy uważali, że wyjątek ten można rozciągnąć także na odprawę dla terytorialsa. Z takim stanowiskiem ZUS się nie zgodził i w interpretacjach uznawał, że par. 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia należy rozumieć bardzo wąsko, a sam przepis w związku z uchyleniem ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP jest już bezprzedmiotowy. Od 1 września 2023 r. spór na ten temat nie ma nawet racji bytu, bo par. 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia został uchylony.