Zatrudniony w systemie zmianowym może być ubezpieczony nawet po ustaniu stosunku pracy

W typowej sytuacji zgłoszenie pracownika do ubezpieczeń społecznych nie nastręcza zbyt wielu trudności. Artykuł 13 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: ustawa systemowa) jednoznacznie wskazuje, że pracownicy podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od dnia nawiązania stosunku pracy do ustania tego stosunku. Dzień rozwiązania stosunku pracy wskazuje kodeks pracy (dalej: k.p.), co przykładowo następuje w przypadku umowy zawartej na czas określony z upływem czasu, na jaki umowa o pracę została zawarta. Sytuacja jest jasna, gdy czas świadczenia pracy w dobie pracowniczej nie wykracza poza daną dobę kalendarzową. Doba pracownicza uregulowana została w k.p., który stanowi w art. 128 par. 3, że należy przez nią rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której pracownik rozpoczyna pracę zgodnie z obowiązującym go rozkładem. Przepis ten wprowadzono jedynie na potrzeby rozliczania czasu pracy pracowników, jednak jest on istotny również z tego względu, że w praktyce oznacza, iż doba pracownicza nie musi się pokrywać z dobą kalendarzową. Może przypadać na dwie takie doby. [przykład]