Pracownik zdalny łatwiej otrzyma A1 od ZUS
Przywilej obowiązuje od lipca i dotyczy osób pracujących zdalnie z zagranicy nie więcej niż połowę czasu pracy. Ale uwaga, choć Polska podpisała porozumienie ramowe w tej sprawie, nie każda zagraniczna aktywność zawodowa pozwoli na uproszczenia
1 lipca 2023 r. w życie weszło unijne Porozumienie ramowe w sprawie stosowania art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w przypadkach zwyczajowej transgranicznej pracy zdalnej na terenie UE, EOG i Szwajcarii. Dotyczy ono zasad podlegania systemowi zabezpieczenia społecznego właściwego państwa, w szczególności osób wykonujących pracę zdalną z innego kraju niż ten, w którym znajduje się siedziba pracodawcy. Istota porozumienia polega na umożliwieniu wykonywania pracy zdalnej z zagranicy w wymiarze do 50 proc. czasu pracy bez ryzyka objęcia tamtejszymi przepisami ubezpieczeniowymi. Dotychczas kwestia ta nie była dokładnie uregulowana, a wiele zależało od interpretacji instytucji ubezpieczeniowych.
Ważne miejsce zamieszkania
W ostatnich trzech latach, kiedy praca zdalna w większości branż stała się zjawiskiem naturalnym, coraz powszechniejsze jest również jej wykonywanie z różnych zakątków świata. O ile najczęściej nie stanowi to większych trudności praktycznych, to czynnikiem ograniczającym mobilność pracowników jest niejednokrotnie niepewność co do podlegania polskiemu ZUS, mimo świadczenia pracy z terytorium innego państwa. Co ciekawe, wątpliwości te dotyczą nie tylko pracy z państw poza Europą, lecz także należących do UE, na terenie której formalnie obowiązują przepisy o koordynacji systemów ubezpieczeniowych.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.