Czy pracownik musi podać powód dyskryminacji

Czytelnik dochodzi od pracodawcy odszkodowania z tytułu naruszenia zakazu dyskryminacji w zakresie wynagradzania za pracę.

- Czy moim obowiązkiem jest wskazanie, z jakiego powodu byłem, moim zdaniem, dyskryminowany - pyta pan Rafał z Olkusza.

Tak. Pracownik ma taki obowiązek.

Dyskryminacja została w kodeksie pracy wyraźnie odróżniona od tzw. zwykłego nierównego traktowania. Oznacza ona gorsze traktowanie pracownika ze względu na jego cechę lub właściwość, stanowiącą przyczynę dyskryminacji. Przyczynami tymi mogą być w szczególności: płeć, wiek, niepełnosprawność, rasa, religia, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkowa, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientacja seksualna, bądź zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Wyróżnienie dyskryminacji, jako kwalifikowanej postaci nierównego traktowania, służy przeciwdziałaniu najbardziej nagannym społecznie i szkodliwym przejawom tego zjawiska. Z tego względu w procesie o odszkodowanie za naruszenie zakazu dyskryminacji pracownik zwolniony jest z obowiązku udowodnienia faktu jego dyskryminacji. Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że w tego rodzaju sporach pracownik powinien przedstawić przed sądem fakty, z których można wyprowadzić domniemanie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji, a wówczas to na pracodawcę przechodzi ciężar dowodu, że przy różnicowaniu sytuacji pracowników kierował się obiektywnymi przesłankami. Skoro jednak, w odróżnieniu od przypadku zwykłego nierównego traktowania, pracownikowi przysługują duże ułatwienia dowodowe, to w opinii SN jego obowiązkiem jest wskazanie przynajmniej jednej z przyczyn, ze względu na którą dopuszczono się wobec niego aktu dyskryminacji (por. wyrok SN z 18 września 2008 r., sygn. akt II PK 27/08, M.P.Pr. 2009/3/139).

sędzia Sądu Okręgowego w Toruniu

Art. 18^3a-art. 18^3d ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).