Jakie postanowienia musi przyjąć pracodawca w umowie o praktykę absolwencką

Zasady odbywania praktyki absolwenckiej zostały określone w ustawie z 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich. Praktykantem może być osoba, która ukończyła co najmniej gimnazjum i w dniu rozpoczęcia praktyki nie ukończyła 30 roku życia. Nie ma żadnych przeszkód, aby przyjąć na praktykę osobę, która jest jednocześnie zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna.

Praktyka może być odbywana odpłatnie bądź nieodpłatnie. W pierwszym przypadku wysokość miesięcznego świadczenia z tego tytułu nie może przekroczyć dwukrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Jeżeli praktykant jest jednocześnie zarejestrowany jako bezrobotny i otrzymuje z tego tytułu zasiłek, to zachowa do niego prawo, pod warunkiem że świadczenie otrzymywane z tytułu praktyki absolwenckiej nie przekroczy połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Podmiot przyjmujący na praktykę powinien zawrzeć z przyszłym praktykantem tzw. umowę o praktykę absolwencką. Umowa ta powinna mieć formę pisemną i określać:

● rodzaj pracy, w ramach której praktykant ma uzyskiwać doświadczenie i nabywać umiejętności praktyczne,

● okres odbywania praktyki,

● tygodniowy wymiar czasu pracy w ramach praktyki,

● jeśli jest to praktyka odpłatna - wysokość świadczenia pieniężnego.

Umowa nie może dotyczyć pracy szczególnie niebezpiecznej w rozumieniu przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 237¹⁵ k.p. Poza tym nie może ona być zawarta na okres przekraczający trzy miesiące. Jeśli pierwsza umowa została zawarta na krótszy okres, to i tak zawarcie kolejnej jest możliwe tylko na taki okres, aby łącznie z pierwszą nie przekroczyły trzech miesięcy. W sytuacji gdy praktyka jest niedopłata, wskazana umowa może być rozwiązana w każdym czasie, z zachowaniem formy pisemnej. Jeżeli praktyka jest odpłatna, umowa ta może być rozwiązana na piśmie z zachowaniem siedmiodniowego terminu wypowiedzenia.

Umowa o praktykę absolwencką nie jest umową o pracę, lecz umową o charakterze cywilnoprawnym. Oznacza to, że praktykant nie jest pracownikiem i co do zasady nie przysługują mu świadczenia zagwarantowane w kodeksie pracy, np. urlop wypoczynkowy, wynagrodzenie za czas przestoju oraz wynagrodzenie chorobowe, chyba że strony umowy o praktykę absolwencką zagwarantują w jej treści takie świadczenia. Od tej zasady istnieje parę wyjątków. Oprócz obowiązku zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy do praktykantów mają zastosowanie następujące przepisy kodeksu pracy:

● art. 18^3a -18^3e - zakaz dyskryminowania praktykantów,

● art. 129 par. 1 - czas pracy praktykanta nie może przekraczać osiem godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w pięciodniowym tygodniu pracy,

● art. 131 par. 1 - tygodniowy czas pracy praktykanta nie może przekraczać łącznie z nadgodzinami 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym,

● art. 132 par. 1 i art. 133 par. 1 - praktykant ma prawo do odpoczynku dobowego i tygodniowego,

● art. 134 - prawo do 15-minutowej przerwy, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy wynosi co najmniej sześć godzin,

● art. 151⁷ - ograniczenie pracy w nocy.

@RY1@i02/2009/246/i02.2009.246.168.003b.101.jpg@RY2@

Dominika Cichocka, ekspert z zakresu prawa pracy

Dominika Cichocka

ekspert z zakresu prawa pracy

Podstawa prawna

Art. 1-5 ustawy z 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich (Dz.U. z 2009 r., nr 127, poz. 1052).

Art. 2 ust. 2, art. 75 ust. 1 pkt 7 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.).