Kiedy pracodawca powinien sfinansować naukę podwładnemu

Rzeczywiście, zgodnie z art. 17 k.p. pracodawca jest obowiązany ułatwiać pracownikom podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Ta ogólna zasada prawa pracy nie może jednak stanowić podstawy do zgłaszania konkretnych roszczeń o dofinansowanie wybranej przez pracownika formy szkolenia. Przepisy nie przewidują żadnej sankcji wobec pracodawcy, który nie finansuje pracownikom dokształcania zawodowego.

Kodeks pracy nie odpowiada wprost na pytanie, czy dokształcanie musi mieć związek z wykonywaną pracą. Zgodnie jednak z art. 103¹ par. 1 k.p. przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy lub za jego zgodą. Z przepisu tego pośrednio wynika, że to pracodawca podejmuje decyzję, czy wyrazi zgodę na dokształcanie pracownika.

Pracownik może jednak zarzucić pracodawcy nierówne traktowanie w zatrudnieniu, jeżeli jego współpracownicy otrzymali dofinansowanie do nauki języka angielskiego. Zgodnie bowiem z art. 18^3a k.p. pracownicy powinni być równo traktowani w zatrudnieniu, m.in. w zakresie dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Za naruszenie zasady równego traktowania uważa się pominięcie przy typowaniu do udziału w szkoleniach podnoszących kwalifikacje zawodowe. Pracodawca może jednak różnicować sytuację pracowników, jeżeli udowodni, że kierował się obiektywnymi przesłankami. W szczególności pracodawca przy ustalaniu zasad dostępu do szkolenia może stosować kryterium stażu pracy. Pracodawca ma także prawo zastosować kryterium przydatności konkretnych kwalifikacji na danym stanowisku pracy.

Art. 17, art. 103¹ ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).