Kiedy pracownik przekracza dozwoloną krytykę pracodawcy
Pełniłem funkcję kierownika działu sprzedaży. Osiągałem bardzo dobre wyniki w pracy, za co byłem wielokrotnie nagradzany. Od kilku miesięcy pozostawałem jednak w poważnym konflikcie ze swoim przełożonym dyrektorem marketingu. Nie zgadzałem się z jego poleceniami. Uważałem bowiem, że są one przyczyną niezadowalającej pozycji firmy. Swoje krytyczne uwagi zaprezentowałem w trakcie wywiadu z jedną z regionalnych gazet. Następnego dnia pracodawca rozwiązał ze mną stosunek pracy. Jako przyczynę podał przekroczenie granic dozwolonej krytyki. Czy ten powód uzasadnia rozwiązanie umowy?
ekspert z zakresu prawa pracy
Przekroczenie przez pracownika granic dozwolonej krytyki w stosunku do przełożonego jest przejawem braku lojalności. Pracownik jest obowiązany wykonywać pracę sumiennie i starannie oraz stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę (art. 100 par. 1 k.p.). Pracownik ma także obowiązek dbać o dobro zakładu pracy, chronić jego mienie oraz zachować w tajemnicy informacje, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę (art. 100 par. 2 pkt 4 k.p.). Nielojalność pracownika może stanowić przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie mu umowy o pracę bądź rozwiązanie tej umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika z uwagi na naruszenie zasady dbałości o dobro zakładu pracy. Należy podkreślić, że nawet uzasadniona krytyka stosunków istniejących w zakładzie powinna mieścić się w ramach porządku prawnego i cechować odpowiednią formą wypowiedzi, nie dezorganizować pracy i umożliwiać normalne funkcjonowanie zakładu. Jednak nie każde przekroczenie granic dozwolonej krytyki może stanowić przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, gdyż musi to być przekroczenie rażące.
Opisana powyżej sytuacja nie wypełnia kryteriów określonych w treści art. 52 par. 1 pkt 1 k.p., który stanowi podstawę dyscyplinarnego zwolnienia. Potwierdzeniem tego może być pogląd Sądu Najwyższego, iż nie stanowi ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych (art. 52 par. 1 pkt 1 k.p.) udzielenie przez pracownika wywiadu prasowego, w którym poddał krytycznej ocenie zachowanie członka organu pracodawcy, jeżeli pracownik zachował odpowiednią formę wypowiedzi, a jego zachowaniu nie można przypisać znacznego nasilenia złej woli i świadomego działania zagrażającego interesom pracodawcy lub narażającego go na szkodę (wyrok z 16 listopada 2006 r., II PK 76/06, OSNP 2007/21-22/312). W literaturze wskazuje się, że granice tzw. dozwolonej krytyki pracodawcy zakreśla przestrzeganie przez pracownika następujących zasad:
● zgodność krytyki z porządkiem prawnym (tzn. z przepisami prawnymi i zasadami współżycia społecznego, dobrymi obyczajami),
● wyważenie interesu pracodawcy z interesem pracowników.
Art. 52 par. 1 pkt 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu