Czy sąd uwzględni powództwo

Czytelnik nie odwołał się od decyzji pracodawcy o wypowiedzeniu mu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony. Obecnie jednak, po kilku miesiącach, chce się domagać ustalenia przez sąd istnienia tego stosunku pracy, wskazując, iż wypowiedzenie było nieważne. Czy sąd może uwzględnić takie powództwo?

Nie. Powództwo zostanie oddalone, gdyż pracownik - nie odwołując się od dokonanego przez pracodawcę wypowiedzenia - utracił prawo do podważenia decyzji pracodawcy.

W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości to, iż kardynalną regułą prawa pracy jest możliwość wzruszenia skutków prawnych wadliwego wypowiedzenia, czyli wypowiedzenia nieuzasadnionego lub naruszającego przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, wyłącznie na drodze sądowej, uruchamianej przez odwołanie się pracownika do sądu rejonowego - sądu pracy (art. 44 i 45 kodeksu pracy). Musi ono zostać wniesione w kodeksowym terminie prawa materialnego wynoszącym siedem dni od dnia doręczenia pracownikowi pisma wypowiadającego umowę o pracę (art. 264 par. 1 k.p.).

W szczególności zasada ta oznacza niedopuszczalność stosowania sankcji bezwzględnej nieważności wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę (por. wyrok Sądu Najwyższego z 19 maja 2011 r., III PK 74/10, LEX 901631).

Nieodwołanie się przez pracownika do sądu pracy w siedmiodniowym terminie wskazanym w art. 264 par. 1 k.p. pozbawia go, z zastrzeżeniem art. 265 k.p., możliwości kwestionowania skutków rozwiązania stosunku pracy, bez względu na wadliwość wypowiedzenia. Oznacza to, że jedyną możliwością wzruszenia wadliwego wypowiedzenia przez pracownika, który nie odwołał się od niego w terminie, jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Wymaga to jednak spełnienia warunków z art. 265 k.p., które nie zawsze mogą być dochowane przez pracownika.

Rafał Krawczyk

sędzia Sądu Okręgowego w Toruniu

Art. 44, 45, 264, 265 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).