Kiedy roszczenia ulegają przedawnieniu

Czytelnik dochodzi zapłaty wynagrodzenia za nadgodziny. W pozwie początkowo domagał się zapłaty za dwa lata przed wniesieniem pozwu. Postępowanie przed sądem trwało dwa lata. Przed wydaniem wyroku czytelnik rozszerzył powództwo o zapłatę za nadgodziny jeszcze za rok poprzedzający okres objęty pozwem.

- Czy pracodawca może podnieść zarzut przedawnienia - pyta pan Kamil z Bydgoszczy.

Tak. Roszczenie pozwu w zakresie, w jakim doszło do jego rozszerzenia, przedawniło się. Roszczenia o zapłatę wynagrodzeń za nadgodziny przysługujących za poszczególne miesiące przedawniają się z upływem trzech lat od dat, w jakich te wynagrodzenia powinny były zostać wypłacone. W czasie gdy czytelnik rozszerzył powództwo, nastąpiło już przedawnienie roszczenia będącego przedmiotem tego rozszerzenia.

SN stwierdził, że przerwanie biegu przedawnienia (art. 295 par. 1 k.p.) dotyczy tylko tej części roszczenia w znaczeniu materialnoprawnym, która została zgłoszona - w pozwie lub w piśmie rozszerzającym powództwo - zarówno co do samego żądania (art. 187 par. 1 pkt. 1 k.p.c.), jak i jego podstawy faktycznej (art. 187 par. 1 pkt. 2 k.p.c.).

Wynika z tego, że wniesienie pozwu przerywa bieg przedawnienia tylko co do roszczeń objętych żądaniem pozwu, a sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty pozwem. Tak więc - jak stwierdził SN - pozew, w którym powód (świadomie lub nieświadomie) nie wystąpił z całym żądaniem przysługującym mu w stosunku do pozwanego, nie przerywa biegu przedawnienia co do tej części roszczenia, która pozostała poza żądaniem pozwu (wyrok SN z 16 listopada 2010 r., I PK 79/10, LEX 725007).

Rafał Krawczyk

sędzia Sądu Okręgowego w Toruniu

Art. 295 par. 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).