Odszkodowanie nawet dla dorabiających

Firma musi zapłacić odszkodowanie pracownikowi za nieuzasadnione zwolnienie, nawet jeśli podjął on inną pracę lub pobierał zasiłek. Gdyby sąd orzekł o przywróceniu pracownika do pracy, pracodawca nie musiałby płacić nawet za czas pozostawania przez niego bez pracy.

Pracownik od września 2005 r. był zatrudniony w firmie budowlanej jako zbrojarz. Od lipca 2008 r. był niezdolny do pracy. 4 stycznia 2009 r. upłynął okres uprawniający go do otrzymywania zasiłku chorobowego. W następnym dniu ZUS przyznał mu na pół roku świadczenie rehabilitacyjne. W tym samym czasie pracownik odebrał z poczty świadectwo pracy, z którego wynikało, że jego stosunek pracy uległ rozwiązaniu z dniem 4 stycznia 2009 r. na podstawie art. 30 par. 1 pkt 3 kodeksu pracy w związku z art. 53 par. 1 pkt 1 lit. b k.p. (długotrwała niezdolność do pracy).

Zwolniony poinformował o tym ZUS, który zażądał od firmy przesłania zaświadczenia płatnika składek. Pracodawca poinformował organ rentowy, że pracownik wciąż jest zatrudniony. Pracownik domagał się więc anulowania świadectwa pracy. Firma przesłała mu kolejne z datą 16 stycznia, jednak treść dotycząca terminu rozwiązania umowy oraz podstawa prawna nie uległy zmianie.

Zwolniony skierował sprawę do sądu I instancji. Domagał się wypłaty 20 tys. zł odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy. Sąd orzekł, że firma rozwiązała z pracownikiem umowę w sposób dorozumiany. Świadczy o tym wysłanie mu świadectwa pracy i wypłacenie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Pracodawca przy rozwiązaniu umowy powołał się na art. 53 par. 1 pkt 1 lit. b k.p. (długotrwała choroba), a ta przesłanka nie była spełniona. Zdaniem sądu roszczenie pracownika o odszkodowanie na podstawie art. 58 k.p. w związku z art. 56 k.p. jest w pełni uzasadnione.

Sąd II instancji podzielił opinię sądu I instancji.

Od wyroku pracodawca wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego (SN). Argumentował, że żądanie odszkodowania przez pracownika na podstawie art. 58 k.p. jest nadużyciem. Dodał, że zatrudniony po rozwiązaniu stosunku pracy był czasowo niezdolny do pracy i nabył uprawnienie do zasiłku chorobowego lub świadczenia chorobowego, więc nie był bez środków do życia.

Sąd Najwyższy uznał, że odszkodowanie za bezprawne rozwiązanie stosunku pracy nie jest wynagrodzeniem za czas pozostawania bez pracy. Takie, zdaniem SN, przysługuje, gdy orzeczono o przywróceniu do pracy. SN uznał, że pracownik mimo pobieranego zasiłku chorobowego miał prawo do odszkodowania za nieuzasadnione zwolnienie, bo nie żądał przywrócenia na dotychczasowe stanowisko.

Wyrok Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II PK 66/11.

Artur Radwan

artur.radwan@infor.pl