Problematyczny brak regulacji

W przepisach prawa pracy próżno szukać normy, która wprost będzie nakazywała pracodawcy wydawanie zaświadczenia na każde żądanie pracownika. Wobec braku przepisu zobowiązanie do wystawienia tego dokumentu wyprowadza się z innych, ogólnych przepisów prawa pracy. Ze wskazanego w stanowisku GIP wyroku Sądu Najwyższego z 16 września 1999 r. (sygn. akt I PKN 331/99, OSNP 2001/9/314) wynika, że pracodawca jest zobowiązany m.in. zaznajamiać pracowników z ich podstawowymi uprawnieniami (art. 94 pkt 1 k.p.), wydać świadectwo pracy (w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy - art. 97 par. 1 k.p.) czy też szanować godność i inne dobra osobiste pracownika (art. 11¹ k.p.). Zdaniem SN regulacje tego typu, jak również ogólne założenia, na których oparte jest całe ustawodawstwo pracy, pozwalają na konstruowanie ogólnego obowiązku pracodawcy dbania o dobro pracownika (a co najmniej respektowania tego dobra), podobnie do obowiązku pracownika, jakim jest dbanie o dobro zakładu pracy (art. 100 pkt 4 k.p.). W ramach tego ogólnego obowiązku pracodawcy mieści się m.in. dostarczanie pracownikowi informacji i dokumentów (świadectwa pracy, zaświadczeń o stażu pracy itp.) istotnych z punktu widzenia realizacji stosunku pracy, a nawet szerzej (np. gdy idzie o zaświadczenie o zarobkach potrzebne dla realizacji uprawnień poza zakładem pracy).