Gdy umiera chlebodawca...

W Polsce znaczącą, choć nie dominującą grupą pracodawców są osoby fizyczne. Prowadzą przedsiębiorstwa niemal wszystkich branż, czasami zatrudniając kilkudziesięciu i więcej pracowników. Podobnie jak inni pracodawcy, gdy zatrudniają co najmniej 20 pracowników są objęci przepisami ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U. nr 90, poz. 844 z późn. zm.). Oznacza to nie tylko obowiązek przestrzegania procedur przewidzianych ustawą, ale również istnienie szczególnych uprawnień pracowniczych przewidzianych przepisami tej ustawy, takimi jak prawo do odprawy (art. 8) czy prawo do ponownego zatrudnienia (art. 9). Zdawać by się mogło, że sytuacja pracowników jest w tej mierze zrównana z sytuacją tych, którzy są zatrudnieni u innych pracodawców (osób prawnych czy jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, ale mających tzw. zdolność zatrudnieniową - art. 3 k.p.). Tak jest w większości sytuacji, ale nie we wszystkich.