Pomoc dla osób zwalnianych warto racjonalnie różnicować

Różnicowanie świadczeń dla pracowników objętych redukcją zatrudnienia należy do najbardziej drażliwych tematów, szczególnie wtedy, gdy staje się przedmiotem negocjacji pracodawczo-związkowych. Najpowszechniej spotykanym kryterium różnicowania świadczeń ponadstandardowych (np. dodatkowych odpraw czy odszkodowań) bywa staż pracy. Jeżeli przyjmiemy, że celem takich dodatkowych świadczeń jest dostarczenie pracownikowi środków utrzymania po ustaniu stosunku pracy, aby skutki zwolnienia były względnie złagodzone do czasu znalezienia jakiejś życiowej alternatywy, w szczególności uzyskania nowego źródła dochodu, to okaże się, że kryterium stażu pracy może się okazać, najłagodniej rzecz ujmując, niedostosowane do tego celu. Mimo że przestrzeń prawna zgodnych z prawem wyborów jest stosunkowo szeroka, o czym przekonuje otwartość prezentowana w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości na stosowanie zróżnicowanych kryteriów ustalania pomocy socjalnej dla zwalnianych pracowników. Otwartość, która wzmacnia funkcję i cel takiej pomocy. Przykładem takiej otwartości może być wyrok z 6 grudnia 2012 r. w sprawie C-152/11 J. Odar przeciwko Baxter Deutschland GmbH. W sprawie chodziło o to, że w przedsiębiorstwie prowadzącym zwolnienia z przyczyn ekonomicznych zastosowano różne metody liczenia odpraw dla zwalnianych pracowników. Przyjęto zasadę, że wysokość odprawy jest zależna od stażu pracy, ale w odniesieniu do pracowników, którzy ukończyli 54. rok życia zastosowano inną metodę obliczenia wysokości świadczenia - na podstawie najbliższego możliwego terminu przejścia na emeryturę. Oznaczało to, że objęci zwolnieniami starsi pracownicy otrzymali niższe odprawy. Najogólniej rzecz ujmując (odnośnie do szczegółów odsyłam do uzasadnienia), Trybunał uznał takie rozwiązanie za niedyskryminujące ze względu na wiek.