Teoretycznie trzecia umowa o pracę powinna być zawarta na czas nieokreślony, ale...

Teoretycznie rację ma pani Anna. Zgodnie z przepisami trzecia umowa zawarta z tym samym pracodawcą, powinna być na czas nieokreślony. Jednak wspomniane przepisy obwarowane są mnóstwem zastrzeżeń, które te zasady mogą znacznie zmienić. Przede wszystkim dwie pierwsze umowy powinny być zawarte na czas określony na następujące po sobie okresy. Przerwa między rozwiązaniem jednej a nawiązaniem drugiej nie może przekraczać miesiąca. Jeśli jest choćby o jeden dzień dłuższa, zasada trzeciej umowy na czas nieokreślony nie obowiązuje - wówczas druga umowa traktowana jest jako pierwsza. Dla wyliczenia czasu między umowami przyjmuje się, że okres miesiąca jest równy 30 dniom. Przed wejściem Polski do UE pracodawcy zawierali porozumienia z pracownikami zatrudnionymi na czas określony, w których uzgadniali, że mimo końca terminu umowy pracownik wciąż świadczył pracę bez podpisania kolejnej. Od momentu naszej obecności we Wspólnocie uznaje się, że mimo takich ustaleń, wykonywanie pracy przez czas dłuższy, niż przewiduje umowa nie jest traktowane jako przedłużenie poprzedniej, a jako kolejna umowa o pracę.

Nawet jednak jeśli dwie pierwsze umowy między pracownikiem a pracodawcą na czas określony były zawarte z zachowaniem przerwy nie dłuższej niż miesiąc, nie oznacza to, że trzecia na mocy prawa będzie bezterminowa. Zasada ta nie obejmuje bowiem wszystkich rodzajów umowy o pracę. Do liczby umów zawartych na czas określony nie wlicza się okresu próbnego, który najczęściej jest pierwszą podpisywaną umową między stronami. Podobnie jest przy zawarciu umowy na zastępstwo. Nawet jeśli w zastępstwie za jednego pracownika pracodawca podpisze z drugim trzecią kolejną umowę, nie stanie się ona automatycznie umową bezterminową. I uwaga! Trzecia umowa traktowana jest jako zawarta na czas nieokreślony, jeśli wszystkie zostały podpisane po dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Sytuacja komplikuje się także wtedy, gdy jedna z umów na czas określony była zawarta w czasie obowiązywania ustawy antykryzysowej, czyli między 22 sierpnia 2009 r. a 31 grudnia 2011 r. W takiej sytuacji liczenie umów zaczyna się od pierwszej zawartej po tym okresie. Jeśli pracodawca podpisał dwie umowy czasowe z pracownikiem w czasie obowiązywania ustawy antykryzysowej, a trzecią już po tym okresie, to nie tylko nie będzie ona zawarta automatycznie na czas nieokreślony, ale będzie liczona jako pierwsza.

Maria Kuźniar

dgp@infor.pl

Podstawa prawna

Art. 25 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.). Art. 4 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447 z późn. zm.). Art. 34-35 ustawy z 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (Dz.U. z 2009 r. nr 125, poz. 1035 z późń. zm.).