Przestój czy obniżony wymiar – a może jedno i drugie?

Od samego początku obowiązywania tarczy antykryzysowej (nowelizacja specustawy o COVID-19 z 31 marca br.) pojawiały się wątpliwości dotyczące dofinansowania do wynagrodzeń pracowników na podstawie wprowadzonego przez nią art. 15g specustawy. Dotyczyły one m.in. tego, jak prawidłowo wypełniać i składać wnioski o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Duża część z nich odnosiła się do sytuacji, w której ci sami pracownicy przez część okresu objętego dofinansowaniem pracują w obniżonym wymiarze czasu pracy, a przez inną część doświadczają przestoju ekonomicznego. Związane z tym wątpliwości wynikają przede wszystkim z konstrukcji samego wniosku oraz obowiązkowo składanego do niego wykazu pracowników, których wynagrodzenia mają być dofinansowywane. Ani wniosek, ani wykaz nie przewidują bowiem wskazania dokładnych dat, w jakich dane rozwiązanie mogłoby zostać zastosowane w stosunku do poszczególnych pracowników. Pozwalają one jedynie na wskazanie daty początkowej oraz okresu liczonego w miesiącach dla całej populacji objętej wnioskiem. Zatem konstrukcja wniosku sprawia, że nie ma możliwości wskazania różnych okresów dla różnych pracowników ani też nie można zastosować obu narzędzi w stosunku do tych samych pracowników, ale w różnych okresach. Tym samym, w sytuacji gdy pracodawca chciałby, aby w odniesieniu do tych samych pracowników dofinansowanie objęło np. najpierw przestój, a następnie obniżony czas pracy, prawidłowe sporządzenie wniosku i wykazu stało się niemałym wyzwaniem.

Co na to urzędy