Lepszy kontrakt niż etat

Ustawa z 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 14, poz. 89 z późn. zm.) przewiduje, iż podmiot, który utworzył publiczny ZOZ, nawiązuje z kierownikiem tego zakładu stosunek pracy na podstawie powołania lub umowy o pracę albo zawiera z nim umowę cywilnoprawną (art. 44 ust. 4). Z tych form zatrudnienia najbardziej korzystna dla SP ZOZ i dla podmiotu tworzącego jest umowa cywilnoprawna, zazwyczaj nazywana kontraktem menedżerskim. Jest to tzw. umowa nienazwana, ponieważ ustawa o ZOZ nie wskazuje konkretnego jej rodzaju w ramach katalogu umów unormowanych w kodeksie cywilnym, co niewątpliwie w tym przypadku jest korzystne. Podstawowym atutem kontraktu menedżerskiego jest jednak okoliczność, iż nie mają do niego zastosowania przepisy prawa pracy. Dzięki temu umowa o zarządzanie SP ZOZ daje np. możliwość szerokiego i precyzyjnego kształtowania dodatkowych obowiązków zatrudnionego menedżera, co powoduje, że może być odpowiedzialny za osiągnięcie konkretnego efektu, a nie zobowiązany tylko do starannego działania, jak w przypadku umów o pracę. W szczególności można tam przewidzieć obowiązek doprowadzenia do poprawy sytuacji ekonomicznej SP ZOZ, poprawę dostępności do świadczeń zdrowotnych lub wdrożenia nowych procedur. W umowie tego typu można też wprowadzić odpowiedzialność majątkową kierownika za zawinione pogorszenie sytuacji SP ZOZ. Ogromne znaczenie ma również okoliczność, iż kontrakt menedżerski może być w dosyć prosty sposób rozwiązany. Umowa ta, poza wskazaniem terminu wypowiedzenia, może przewidywać bowiem przesłanki natychmiastowego jej rozwiązania. W tym zakresie umowa cywilnoprawna nie ma ograniczeń typowych dla umowy o pracę, np. związanych ze szczególną ochroną pracownika, obowiązkiem przedstawiania uzasadnienia wypowiedzenia, konsultacji ze związkami zawodowymi.