Pracownicy w ciąży nie można zatrudnić w godzinach nadliczbowych

Pracodawca zatrudniający ciężarną pracownicę niezależnie od jej stanu zdrowia i subiektywnego samopoczucia dostosować musi warunki jej pracy do wymagań kodeksu pracy. Dotyczy to przede wszystkim czasu pracy. Podstawowym ograniczeniem dla pracodawcy jest bezwzględny zakaz zatrudniania pracownic w ciąży w porze nocnej. Pora nocna obejmuje 8 godzin między godzinami 21.00 a 7.00 (art.151⁷ par.1 k.p.). Jeśli pracownica zatrudniona w porze nocnej przedstawi pracodawcy zaświadczenie stwierdzające, iż jest w ciąży, przełożony zobowiązany jest zmienić rozkład jej czasu pracy w sposób umożliwiający wykonywanie pracy poza porą nocną. Jeśli nie jest to możliwe lub jest niecelowe, pracodawca powinien przenieść ciężarną na inne stanowisko, niewymagające pracy w porze nocnej. Pracodawcy, którzy nie mają możliwości zmiany rozkładu czasu pracy lub przeniesienia, muszą zwolnić pracownicę z obowiązku świadczenia pracy przez okres ciąży (art.178¹ k.p.). Jeśli jest to możliwe, pracodawca może też tak zmienić rozkład czasu pracy pracownicy, aby pracowała poza porą nocną choć w niepełnym zakresie i tylko w pozostałej części zwolnić ją z obowiązku świadczenia pracy. Brak możliwości powierzenia innej pracy nie daje natomiast uprawnienia do rozwiązania z ciężarną pracownicą umowy o pracę w drodze wypowiedzenia, ponieważ podlega ona przez okres ciąży, a następnie urlopu macierzyńskiego szczególnej ochronie (art. 177 par. k.p.) przed wypowiedzeniem umowy. Drugi zakaz obejmuje niemożność zatrudniania w godzinach nadliczbowych. Ciężarnych pracownic nie można ponadto delegować poza stałe miejsce pracy, o ile nie wyraża na to zgody. Zakazane jest także zatrudnianie kobiet ciężarnych w przerywanym czasie pracy (art. 139 w związku z art.178 par.1 k.p.).