Granice przywilejów pracowniczych

Jeżeli w przeszłości dyskutowano o granicach uprawnień pracowniczych, to na ogół przedmiotem tych dyskusji były płace i inne świadczenia menedżerów wysokiego szczebla. Sądy, niestety nierzadko po uważaniu stosowały klauzule generalne z art. 8 k.p. do miarkowania zbyt wysokich, ich zdaniem, wynagrodzeń i świadczeń kadry kierowniczej. I nie chodzi o to, że klauzule te były stosowane, w końcu każde uprawnienie podlega ocenie z ich punktu widzenia, ale o dużą przypadkowość rozstrzygnięć wynikającą z subiektywizmu sędziowskich ocen. I tak np. w jednym z orzeczeń sąd uznał za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego żądanie odwołanego wiceprezesa banku wypłaty odprawy w wysokości 30 tys. zł przewidzianej w zawartej z nim umowie o pracę. Dla wszystkich sądów orzekających w tej sprawie punktem odniesienia dla takiej oceny stały się wynagrodzenia uzyskiwane na lokalnym rynku pracy przez absolwentów wyższych uczelni. W kontekście wysokości wynagrodzeń "absolwenckich" (wówczas na poziomie ok. 1000 zł) uznano, iż żądanie przez byłego menedżera tak wysokiej odprawy jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i przekracza granice godziwości. W innych, podobnych przypadkach odwoływano się do poziomu wynagrodzeń i świadczeń na danym rynku pracy, grupie zawodowej itp. W efekcie powstała sytuacja niepewności prawnej - skłaniająca niektórych pracodawców do kwestionowania ponadstandardowych uprawnień, na które dobrowolnie umawiali się z zatrudnianymi przez siebie menedżerami. Wprawdzie dzisiaj sytuacja się nieco zmieniła i sądy rozstrzygające spory w większym stopniu sankcjonują zasadę pacta sunt servanda, to jednak problem określania granic kryteriów ciągle pozostaje dyskusyjny.