Weksel między stronami stosunku pracy - raz jest dopuszczalny, a raz nie

Przekonanie o generalnej nielegalności zastosowania weksla między pracodawcą a pracownikiem zdaje się być zjawiskiem powszechnym. Jego źródłem jest niewątpliwie wyrok Sądu Najwyższego z 21 stycznia 2011 r. (sygn. akt II PK 159/10), na który oprócz przedstawicieli nauki prawa pracy powołują się ministerstwa (odpowiedź resortu pracy na interpelację nr 8751), politycy (interpelacja poselska nr 4040), media (DGP z 6 czerwca 2011 r. i 29 stycznia 2013 r.). Rzadko zaś zwraca się uwagę na to, że bezpośrednio dotyczył on jedynie zabezpieczania wekslem roszczeń pracodawcy powstałych w związku z odpowiedzialnością materialną pracownika (uregulowaną w ustawie z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1666, dalej: k.p.). Tymczasem w odniesieniu do bardziej uniwersalnych rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku, dotyczących chociażby braku podstawy prawnej dla stosowania prawa wekslowego na gruncie prawa pracy (w szczególności z wykorzystaniem art. 300 k.p.), został on poddany wielopłaszczyznowej krytyce (zob. np. "Praca i Zabezpieczenie Społeczne" 2014, nr 5).