Ustawa z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (wyciąg)

Ustawa z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (Dz.U. poz. 2215 ze zm.) to stosunkowo nowa regulacja prawna – została uchwalona w ostatnim kwartale 2018 r., a weszła w życie 1 stycznia 2019 r. Mimo to już w maju uchwalona została nowelizacja części jej przepisów (ustawa z 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o pracowniczych planach kapitałowych, ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych oraz ustawy – Prawo bankowe; Dz.U. poz. 1074). Wprowadzone przez nią zmiany – chociaż nieliczne – są jednak istotne i odczuwane zarówno dla pracodawców, jak i instytucji finansowych. W tym miejscu wystarczy wspomnieć, że podstawowym założeniem noweli było zniesienie progu 30-krotności rocznego limitu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Po wejściu w życie nowelizacji – co nastąpiło 25 czerwca 2019 r. – do celów naliczania wpłat PPK nie ma znaczenia limit rocznych składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Poza tą kwestią ustawodawca wprowadził również wiele innych zmian, jak m.in. sumaryczny limit zasileń na wszystkie rachunki PPK w skali roku, a także modyfikacje dotyczące obowiązków pracodawców w zakresie obniżenia wpłat podstawowych czy w zakresie przesłanek uzyskania prawa do wynagrodzenia zmiennego przez instytucje finansowe.

Następna (i na razie ostatnia) nowelizacja ustawy o pracowniczych planach kapitałowych została wprowadzona przez ustawę z 4 lipca 2019 r.o systemie instytucji rozwoju (najpóźniejsza data ogłoszenia w Dzienniku Ustaw to 21 sierpnia – po zamknięciu niniejszego wydania). Przewidziano w niej kolejną już zmianę art. 135 ustawy o PPK, dotyczącego kwestii renegocjowania wynagrodzenia w zamówieniach publicznych. Wejdzie ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia (jeśli publikacja nastąpi 21 sierpnia, to nowela zacznie obwiązywać 5 września 2019 r.).