Z lekarza przedsiębiorcy ZUS robi zleceniobiorcę
Jeśli lekarz odbywa jeszcze dla zatrudniającego go szpitala dyżury w ramach własnej praktyki, pełne składki z tej racji płaci za niego szpital – jak za pracownika. Czy słusznie, zdania są podzielone
Tak właśnie ZUS rozumie konstrukcję uznania za własnego pracownika (często nazywaną „pracą na rzecz”) z art. 8 ust. 2a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 497; dalej: u.s.u.s.). Za pracownika przepis ten uważa też osobę świadczącą pracę m.in. na podstawie umowy o dzieło czy umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z kodeksem cywilnym stosuje się przepisy o zleceniu, zawartej lub wykonywanej na rzecz własnego pracodawcy.
Odwrotne skutki
Szpital zatrudniający lekarza, choć nie wypłaca mu bezpośrednio wynagrodzenia za dyżury, musi je uwzględnić w podstawie wymiaru składek społecznych za dany miesiąc łącznie z pensją za pracę na etacie i od całości odprowadzić pełne składki. To placówka bowiem uzyskuje rezultaty takiej podwójnej pracy – bez względu na to, czy w jej trakcie pracownik (i jednocześnie zleceniobiorca) pozostaje pod faktycznym kierownictwem pracodawcy i czy korzysta z jego majątku – uznał Sąd Najwyższy w uchwale z 2 września 2009 r. (sygn. akt II UZP 6/09). Potwierdza to m.in. interpretacja ZUS z 28 sierpnia 2024 r. (DI/200000/43/638/2024). Wedle zaś utartej linii orzeczniczej problem nie obejmuje tylko lekarzy, lecz każdą umowę cywilną realizowaną na rzecz pracodawcy – niezależnie od tego, o jaką profesję chodzi.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.