Największym bogactwem regionu są lasy

To idealne warunki do rozwoju turystyki, która ma jednak negatywny wpływ na czystość lubuskich rzek oraz jezior.

W województwie lubuskim znajdują się liczne obszary wartościowe przyrodniczo. Jest to związane z zachowanymi w Lubuskiem naturalnymi kompleksami leśnymi oraz położeniem regionu w dorzeczu dwóch dużych rzek (Odry i Warty). Do tego należy doliczyć cenny przyrodniczo obszar Pojezierza Lubuskiego. Powierzchnia takich terenów, które zostały objęte prawną ochroną, wynosi blisko 550 tys. hektarów, co stanowi aż 40 proc. powierzchni województwa. Stawia to region na piątym miejscu w kraju. W województwie funkcjonują dwa parki narodowe: Ujście Warty i część Parku Drawieńskiego (zajmują one łącznie 13 tys. ha), siedem parków krajobrazowych, 52 rezerwaty przyrody o powierzchni.

Region zajmuje pierwsze miejsce w kraju pod względem lesistości. Grunty leśne (lasy i grunty związane z gospodarką leśną) zajmują 701 tys. ha, co daje lesistość na poziomie 49 proc. Przeważająca większość lasów znajduje się w rękach publicznych. Do podmiotów prywatnych należy jedynie 1,2 proc. powierzchni gruntów leśnych.

Istniejący układ lasów zmusza do różnicowania struktury drzewostanów. Ma to na celu rewitalizację obszarów, na których obecnie dominuje monokultura sosny. Dodatkowo istnieje potrzeba odbudowy lasów, które są narażone na negatywny wpływ zanieczyszczeń przemysłowych.

Słaba odporność lasów jest również skutkiem niskiego poziomu opadów, co powoduje częste zjawiska suszy i pożarów, których liczba od lat należy do największych w Polsce. Rocznie notuje się w Lubuskiem około 1 tys. pożarów, w których niszczonych jest nawet kilkaset hektarów lasów. Notuje się także bardzo niekorzystne dla lasów wahania poziomu wód gruntowych. Dla zniwelowania tych różnic i zwiększenia możliwości retencji wodnej podejmowane są działania inwestycyjne.

Pomimo odnotowanej w ostatnich latach znacznej poprawy jakości wód stan czystości wód powierzchniowych jest niewystarczający dla zapewnienia odpowiedniej jakości użytkowej. W wielu rzekach stwierdza się zwiększoną ilość substancji biogennych. Natomiast wody jezior charakteryzują się wysokimi stężeniami takich substancji jak fosfor. Stan ten wymaga licznych działań ratunkowych łącznie z techniczną rekultywacją najbardziej zdegradowanych zbiorników wodnych.

Przyczyną zanieczyszczenia jezior było zabudowanie ich obrzeży przez ośrodki turystyczne oraz umiejscowienie zakładów przetwórstwa mięsnego bez odpowiedniej rozbudowy infrastruktury wodociągowej i kanalizacyjnej.

Według danych GUS emisja gazów z terenu województwa lubuskiego, z zakładów zaliczanych do szczególnie uciążliwych, wyniosła 2,1 mln Mg, co stanowi zaledwie 1 proc. ogólnej masy emitowanych zanieczyszczeń gazowych z terenu Polski. Natomiast emisja pyłów osiąga poziom 2,8 tys. Mg (2,5 proc. emisji ogólnopolskiej). Duży wpływ na jakość powietrza w miastach ma tzw. emisja niska (małe kotłownie, warsztaty rzemieślnicze, obiekty rolnicze). Wielkość tej emisji jest trudna do oszacowania - wynosi od kilku procent emisji na terenach o rozwiniętej sieci ciepłowniczej do kilkudziesięciu procent na obszarach, których nie obejmują centralne systemy ciepłownicze (obszary wiejskie). Mała emisja ma wpływ na wzrost stężenia tlenków siarki w powietrzu.

W Lubuskiem zbiera się rocznie ok. 300 tys. ton odpadów stałych komunalnych i ok. 1 mln ton odpadów płynnych. Podstawowym sposobem unieszkodliwiania odpadów jest ich deponowanie.

W regionie są eksploatowane 33 składowiska odpadów komunalnych o łącznej powierzchni 123 ha. Dodatkowo funkcjonują trzy zakłady zagospodarowania odpadów - w Długoszynie, Gorzowie Wielkopolskim i w Zielonej Górze. Poważny problemem stanowi właściwe rozwiązanie gospodarki odpadami. Niezbędne jest wdrażanie kompleksowego programu unieszkodliwiania odpadów obejmującego: segregacje odpadów w miejscu ich powstawania, wywóz, odzysk surowców wtórnych i powtórne ich wykorzystanie.

www.lubuskie.pl