Które biopaliwa realizują środowiskowe wytyczne Unii

Energia pozyskiwana z przetwarzania biomasy to obecnie zdecydowana większość energii otrzymywanej ze źródeł odnawialnych na świecie.

Prognozy wskazują na szybko rosnące zużycie biomasy w celu produkcji biopaliw i biopłynów wykorzystywanych w energetyce. Z tego względu powstaje realne zagrożenie rabunkową gospodarką leśną lub degradacją gleb w wyniku zintensyfikowania produkcji roślinnej, szczególnie w krajach rozwijających się (np. Malezja, Brazylia). Zasady zrównoważonego rozwoju mają z zasady zapobiec tym niepożądanym skutkom lub jak najbardziej zminimalizować ich negatywne oddziaływanie na środowisko.

Unia Europejska postawiła sobie za cel osiągnięcie do 2020 roku co najmniej 10-proc. udziału energii odnawialnej w transporcie. W przypadku gdy do osiągnięcia tego celu wykorzystuje się biopaliwa lub biopłyny, muszą one spełniać wymogi w zakresie kryteriów zrównoważonego rozwoju.

Oznacza to, że surowce do produkcji biopaliw nie mogą pochodzić z obszarów cennych pod względem różnorodności biologicznej oraz nie mogą wpływać na ograniczenie produkcji żywności. Biopaliwa stosowane w Unii, niezależnie od tego, czy są produkowane na potrzeby lokalne, czy też importowane, muszą być zgodne z tymi kryteriami, aby otrzymać dofinansowanie ze strony państwa lub zostać wliczone do obowiązkowych krajowych celów w zakresie wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych (w Polsce NCW).

Komisja Europejska zaproponowała rozwiązania mające na celu zagwarantowanie, że biopaliwa i biopłyny będą kwalifikowane do wsparcia jedynie wtedy, gdy istnieje gwarancja, że nie pochodzą one z terenów o dużej bioróżnorodności lub w przypadku obszarów wyznaczonych do celów ochrony przyrody, ochrony rzadkich lub zagrożonych ekosystemów. Do tych obszarów zaliczone zostały również tereny zasobne w węgiel, gdzie część magazynowanego pierwiastka węgla może zostać uwolniona do atmosfery, prowadząc tym samym do wytworzenia dwutlenku węgla zwiększającego emisje gazów cieplarnianych (GHG).

Aby propagować zrównoważoną produkcję biopaliw i biopłynów na całym świecie, zgodnie z dyrektywą 2009/28, Komisja Europejska zachęca do tworzenia dobrowolnych międzynarodowych lub krajowych systemów, które uwzględniają kwestie środowiskowe i społeczne w zakresie zrównoważonego rozwoju. W sytuacji braku systemów certyfikacji państwa członkowskie obligują, aby sprawozdania dotyczące spełnienia kryteriów zrównoważonego rozwoju przedstawiały podmioty gospodarcze.

W dyrektywie określono również minimalne ograniczenie emisji gazów cieplarnianych dzięki wykorzystaniu biopaliw i biopłynów. Paliwa pochodzenia organicznego, które nie zapewniają ograniczenia emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 35 proc. w porównaniu ze zwykłymi paliwami kopalnymi (benzyną czy dieslem), nie będą zaliczane do realizacji celów określonych w dyrektywie. Próg ten zostanie podniesiony od stycznia 2017 r. do 50 proc., przy czym dla potrzeb wyliczeń emisji uznaje się nie tylko emisję dwutlenku węgla (CO2), ale także gazów o znacznie silniejszym oddziaływaniu na środowisko, czyli metanu (CH4) oraz tlenek diazotu (N2O).

19 lipca 2011 r. na konferencji Günther Oettinger, komisarz europejski ds. energii w Komisji Europejskiej, przedstawił siedem dobrowolnych systemów certyfikacji biopaliw i biopłynów w kryteriach zrównoważonego rozwoju, które zostały zatwierdzone przez Komisję Europejską. Są to ISCC, Bonsucro EU, RTRS EU RED, RSB EU RED, 2BSvs, RSBA i Greenergy. Zgodnie z wytycznymi KE systemy te stosuje się w każdym z 27 państw członkowskich bezpośrednio.

Poza wymienionymi systemami obecnie Komisja Europejska rozpatruje wnioski kolejnych podmiotów, instytucji, które przygotowały systemy certyfikacji zrównoważonego rozwoju biopaliw i biopłynów. Należy do nich popularny w Polsce system REDcert, który opracowano w Niemczech i stosuje się w krajach członkowskich Unii.

● (Sustainability International Certification Carbon) jest światowym systemem opracowanym w Niemczech. Poza zainteresowanymi podmiotami system współtworzą również instytucje o charakterze globalnym, np. WWF. System obejmuje wszystkie rodzaje biomasy i biopaliw i jest wspierany przez niemieckie Federalne Ministerstwo Żywności, Rolnictwa Ochrony i Konsumentów za pośrednictwem Agencji ds. Zasobów Odnawialnych (FNR).

● jest specjalnie zaprojektowanym systemem, aby spełniać obowiązkowe wymagania dyrektywy dotyczącej kryteriów dla surowców pochodzących z Brazylii. System wypracował wymagania dla etanolu z trzciny cukrowej i uzyskał zatwierdzenie na wszystkie kryteria dyrektywy, z wyjątkiem trawiastych terenów o dużej bioróżnorodności.

● jest systemem zaprojektowanym, aby spełnić wymagania dyrektywy dotyczącej odnawialnych źródeł energii. Jest to standard opracowany dla biodiesla na bazie soi z surowców uprawianych w Argentynie i Brazylii. System ten uzyskał zatwierdzenie na wszystkie kryteria dyrektywy.

● obejmuje wszystkie rodzaje biopaliw i ma zasięg globalny. System ten zyskał uznanie za wszystkie kryteria dyrektywy dotyczącej odnawialnych źródeł energii. Jest międzynarodową inicjatywą koordynowaną przez Centrum Energii w Lozannie, która skupia: rolników, firmy, organizacje pozarządowe, ekspertów, rządy i międzyrządowe agencje, zajmujących się zapewnianiem trwałości produkcji i przetwarzania biopaliw.

● jest francuskim systemem opracowanym przez konsorcjum różnych firm pod przewodnictwem Bureau Veritas. 2BSvs obejmuje wszystkie rodzaje biopaliw i ma zasięg międzynarodowy. System ten uzyskał zatwierdzenie na wszystkie kryteria dyrektywy, z wyjątkiem trawiastych terenów o dużej bioróżnorodności.

● jest to inicjatywa przemysłu opracowana przez firmę Abengoa, która dotyczy produkcji bioetanolu. System ma charakter międzynarodowy. Charakteryzuje się obowiązkiem wyliczenia rzeczywistej wartości gazów cieplarnianych. System ten uzyskał zatwierdzenie na wszystkie kryteria dyrektywy.

● jest systemem opracowanym dla potrzeb przemysłu przez Greenergy. Wymagania stosuje się dla etanolu produkowanego z trzciny cukrowej pochodzącej z Brazylii. System ten uzyskał zatwierdzenie na wszystkie kryteria dyrektywy dotyczącej odnawialnych źródeł energii, z wyjątkiem trawiastych terenów o dużej bioróżnorodności.

@RY1@i02/2011/208/i02.2011.208.20200030p.802.jpg@RY2@

Fot. bloomberg

Günther Oettinger, od 2010 roku komisarz UE ds. energii i polityk CDU, jest za odejściem od programów energetyki jądrowej i zwiększeniem udziału energii odnawialnej w globalnym zużyciu

Michał Cierpiałowski

Quality Assurance Poland