Atom w Koninie to nie tylko Solorz i Sasin

Czy projekt koreańskiej elektrowni w Koninie ma wady założycielskie? No jasne. Nie ma co się oszukiwać, że jednym z fundamentów tej konstrukcji nie był polityczny deal między wpływowym politykiem a medialnym oligarchą. W realiach wysokiej polaryzacji trudno było liczyć na bezproblemową kontynuację takiego przedsięwzięcia. Ale dodajmy też, że budowa elektrowni jądrowej w tym miejscu ma uzasadnienie z punktu widzenia krajowego systemu energetycznego (inwestycja została uwzględniona w ostatnim projekcie planu rozwoju Polskich Sieci Elektroenergetycznych). A na terenach wielkopolskiego zagłębia upatruje się w tej inwestycji jednego z elementów sprawiedliwej transformacji. Zdaniem części ekspertów wartością jest też obecność w Polsce koreańskiego dostawcy technologii jądrowych. Koreańczycy budowali w ostatnich latach sporo nowych reaktorów. W branży nie brakuje też głosów, że obecność KHNP może być mobilizująca dla amerykańskich partnerów „rządowej” elektrowni jądrowej na Pomorzu. A dla jego politycznych nadzorców w Polsce – stanowić kartę przetargową przy negocjacjach kontraktu na budowę z Amerykanami. Inni – na czele z Maciejem Bando, pełnomocnikiem rządu ds. strategicznej infrastruktury energetycznej – w relacjach między koncernami z Korei i USA widzą głównie minusy. Chodzi o spór do prawa do eksportu technologii, który toczy się w międzynarodowym arbitrażu. Westinghouse – partner technologiczny Polskich Elektrowni Jądrowych z Choczewa – uważa, że dysponuje prawami do niektórych rozwiązań technologicznych stosowanych przez Koreańczyków, a w związku z tym eksport reaktorów APR-1400 wymaga wyrażenia zgód przez sam koncern oraz administrację USA. Strona koreańska stoi na stanowisku, że rozwiązania, o których mowa, podlegały tak daleko idącym modyfikacjom, że nie może być mowy o kwestionowaniu własności intelektualnej. Rozstrzygnięcie powinno zapaść mniej więcej do końca przyszłego roku.