Precz z szefem jaskiniowcem

Drodzy szefowie, zarządzanie w oparciu o charyzmę, sianie strachu czy wyszukane schematy motywacyjne jest passe. Jeśli chcecie osiągać lepsze wyniki, po prostu przestańcie podcinać skrzydła swoim podwładnym. Książka Liz Wiseman i Grega McKeowna uczy, jak to zrobić.

Mamy dwa rodzaje przełożonych. Jedni zawsze chcą mieć ostatnie słowo i najbardziej lubią własne koncepcje. Myślą za wszystkich, a potem mają pretensje, że w zespole siada kreatywność. Czasem zyskują renomę twardzieli, którzy nie dopuszczają do rozprzężenia atmosfery wśród podwładnych. Ale w rzeczywistości trzeba ich nazwać inaczej: to zabójcy pomysłów. Czyli najgorsze, co może się przydarzyć firmie, w której pracują. Z nimi na pokładzie nie tylko nie będziesz miał świeżych pomysłów. Ludzie stracą też ochotę, by angażować się w pracę.

Dużo lepiej - według Wiseman i McKeowna - mieć u siebie menedżera drugiego typu. Oni nie mają parcia na to, by w każdym momencie być największymi gwiazdami zespołu i zostawiają podwładnym pole do popisu. Pozwalają też eksperymentować, nie wyzwalając przy tym niepotrzebnego stresu. Dzięki nim ludzie rozwijają skrzydła i czują się gwiazdami, dają z siebie sto procent możliwości. To oczywiście czarno-biała dychotomia rzadko spotykana w korporacyjnym środowisku w czystej postaci. Niemniej zawierająca w sobie ziarno prawdy.

Książkę z takim przekazem warto czytać także w Polsce. Wszystkich praktyk korporacyjnego świata Ameryki nie da się przełożyć na nasz rynek, gdzie menedżerów cechuje większa niecierpliwość i brak doświadczenia. Ale może takie książki przyczynią się do tego, by nasze biura uczynić trochę mniej brutalnymi i jaskiniowymi miejscami.

@RY1@i02/2011/156/i02.2011.156.196.026c.001.jpg@RY2@

Rafał Woś